ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΟΧΙ ΜΑΛΑΚΕΣ

https://www.facebook.com

του Παύλου Κιρκασίδη

Κατ΄ αρχάς έχουν δίκιο όσοι επικρίνουν σφοδρά την κριτική που ασκείται στον Πάνο Πικραμμένο με βάση το ποιόν τού γνωστού αρχιδοσίλογου και μαυραγορίτη πατέρα του που, ως γνωστόν έκανε τρελές μπίζνες με τους ναζί την ίδια ακριβώς στιγμή που στη χώρα βασίλευε ο τρόμος και προήδρευε ο θάνατος. Και έχουν δίκιο διότι είναι λογικά δεδομένο (και πολιτισμικά κατακτημένο) πως ουδείς μπορεί να ευθύνεται για ό,τι τυχόν διέπραξαν κάποιοι συγγενείς του, όποιοι κι αν είναι αυτοί και όποιο και αν ήταν το έγκλημά τους. Και φυσικά η έννοια της «οικογενειακής ή συλλογικής ευθύνης» αφορά μονάχα κοινωνίες και συστήματα «Δικαίου» με τα οποία δεν θέλουμε να έχουμε την παραμικρή σχέση.

Όμως… Υπάρχουν μερικά «όμως»… ειδικά όταν το τέκνο μιάς τέτοιας «προσωπικότητας» επιθυμεί να διαδραματίσει (και τελικά διαδραματίζει) σημαίνοντα πολιτικό ή κοινωνικό ή οικονομικό ρόλο στην κοινωνία όπως στην προκειμένη περίπτωση ο εν λόγω, που έλαβε κορυφαία αξιώματα, από πρόεδρος του ΣτΕ και Γεν. Διευθυντής της Εθνικής Σχολής Δικαστών μέχρι και πρωθυπουργός, έστω και υπηρεσιακός. (πάντως πρωθυπουργός). Για να μη συνδέουμε την εγκληματική δράση τού φιλοναζί πατρός του με τον ίδιο, πρέπει να το θέλει και αυτός, δεν μπορούμε να το κάνουμε με το ζόρι. Όταν ξέρεις πως είχες έναν τόσο «λαμπρό» πατέρα και θέλεις να βρεθείς στον δημόσιο βίο και μάλιστα να τον υπηρετήσεις (χαχα) από τόσο υψηλές θέσεις, οφείλεις πρώτος εσύ να ξεκαθαρίσεις τη θέση σου. Και συγκεκριμένα:

1. H τεράστια περιουσία τού δοσίλογου πατέρα του, πλην εκείνης που τυχόν προϋπήρχε της γερμανικής κατοχής, ήταν προϊόν εγκλήματος και μάλιστα του πλέον ατιμωτικού αλλά και απάνθρωπου και για λόγους που δεν χρήζουν περαιτέρω ανάλυσης. Ο υιός Πάνος Πικραμμένος αποποιήθηκε ποτέ αυτού του προϊόντος εγκλήματος ? Φυσικά όχι ! Το αποδέχθηκε και το καρπώθηκε μετά ιδιαίτερης χαράς και βάσισε και σε αυτό και τη μετέπειτα λαμπρότατη (και εξαιρετικά προσοδοφόρα) καριέρα του.

2. Έκανε ποτέ την οποιαδήποτε (έστω ελάχιστη) αναφορά στη δράση του καταδικάζοντας ρητά ή έστω και εμμέσως μωραδερφέ τέτοιες πρακτικές και ηθικές στάσεις ? Επίσης φυσικά όχι.

3. Η μετέπειτα προσωπική πορεία του ήταν τέτοια που να μην αφήνει το παραμικρό περιθώριο για το ότι και ο ίδιος δεν είναι άξιος συνεχιστής των ίδιων «αρχών» και υπηρέτης των ίδιων «αξιών» με εκείνες του δοσίλογου πατέρα του? Και πάλι φυσικά όχι. Εξακολούθησε να υπηρετεί με τον «καλύτερο» τρόπο την άρχουσα τάξη δεχόμενος (όπως και ο πατέρας του) να γίνει μάλιστα η απόλυτη αιχμή της εναντίον της κοινωνίας και του ελληνικού λαού, όταν, ως πρόεδρος τού ΣτΕ απεφάνθη υπέρ της συνταγματικότητας του πρώτου Μνημονίου, κάτι στο οποίο δεν θα κατέληγε και δεν θα υπέγραφε ούτε πρωτοετής της Νομικής.

Ο Πάνος Πικραμμένος λοιπόν, δεν βάλλεται άδικα μέσω της δράσης τού δοσίλογου πατέρα του, διότι στην πραγματικότητα ο ίδιος δεν αρνήθηκε ποτέ (κάθε άλλο μάλιστα) πως κρατάει από τότε σφιχτά στα χέρια τη σκυτάλη της αθλιότητας που από εκείνον είχε (παρα)λάβει. Ο Πάνος Πικραμμένος δεν κληρονόμησε μόνο την περιουσία-προϊόν εγκλήματος τού πατέρα του αλλά κυρίως τις προσωπικές πολιτικές και ηθικές επιλογές του. Και προφανώς, είναι και περήφανος γι’ αυτές. Με ποιο δικαίωμα λοιπόν θα έρθω εγώ σήμερα να τον αποσυνδέσω από αυτές ?

Φυσικά η περίπτωση Πικραμμένου όχι απλώς απέχει πολύ από το να είναι η μοναδική αλλά μάλλον αποτελεί και τον κανόνα, με την πλειονότητα των προδοτών και πιο αδίστακτων και ηθικά ανερμάτιστων παλιανθρώπων αυτής της χώρας, (λαδεμπόρων μαυραγοριτών και εγκληματιών συνεργατών των Ναζί), να αποτέλεσε τη βασική δεξαμενή από την οποία το μετεμφυλιακό κράτος άντλησε τα πλέον «εξέχοντα» στελέχη του, τόσο στον χώρο της Πολιτικής όσο και της Οικονομίας, με τους χθεσινούς ξεφτιλισμένους μαυραγορίτες και φονιάδες να εμφανίζονται σήμερα ως «τζάκια» μέσα στα οποία βρήκε την πρώτη του θαλπωρή ο μετέπειτα πολιτικός και «επιχειρηματικός» κόσμος της χώρας, αυτό που (ως ανέκδοτο θαρρείς) βαφτίστηκε και ντόπια μεγαλοαστική τάξη. Να αρχίσουμε να λέμε ονόματα τώρα? Θα τελειώσουμε αύριο, ίσως και μεθαύριο…

Γι’ αυτό, αυτοί που «κατ’ αρχάς» έχουν δίκιο στηλιτεύοντας τις λογικές της οικογενειακής ευθύνης, καλό θα είναι να θυμούνται πως εδώ πέρα δεν κάνουμε κάποιο διαγωνισμό πολιτικής ορθότητος, πως ο ξύλινος λόγος σχεδόν πάντα γίνεται τελικά φράχτης που υψώνεται μπροστά μας και δεν μάς επιτρέπει να δούμε παραπέρα, και πως, κατά το γνωστό ανέκδοτο, «με το σταυρό στο χέρι» προκοπή έκαναν μόνο οι παπάδες. Και μεις οι πραγματικοί κομμουνιστές, παπάδες δεν είμαστε. Ούτε καν «καλοί χριστιανοί» που θα πέφτουμε μονίμως στα λιοντάρια για να αποδεικνύουμε το πόσο καλοί μαλάκες είμαστε. Και στο κάτω κάτω ρε αδερφέ, με ποιο δικαίωμα έρχεσαι εσύ να «απαλλάξεις» με το στανιό τον κάθε πικραμμένο από κάτι που ο ίδιος, όχι απλά δεν θέλει να απαλλαγεί αλλά αντιθέτως θεωρεί ως το βασικό του κεφάλαιο ? Είπαμε, να τις περνάμε τις γριές απέναντι αλλά αρκεί και οι ίδιες να θέλουν να περάσουν. Διαφορετικά μπορεί να μάς κατηγορήσουν μέχρι και για σεξουαλική παρενόχληση. (Και τότε είναι που θα γελάσει και ο κάθε πικραμένος).

Αρέσει σε %d bloggers: