Νίκος Ρωμανός-Τα γεγονότα 2008-2014, και τα πορίσματα

http://leninreloaded.blogspot.gr/
– Γύρω στις 9 μ.μ της έκτης Δεκεμβρίου 2008, ο αστυνομικός Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβολεί και σκοτώνει, δια “ασήμαντον αφορμή”, τον δεκαπεντάχρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο στην συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου. Μαζί με τον Γρηγορόπουλο βρίσκεται ο συμμαθητής και στενός φίλος του Νίκος Ρωμανός, επίσης δεκαπέντε χρονών τότε. Σύμφωνα με την μητέρα του Ρωμανού, ο Γρηγορόπουλος πέθανε στα χέρια του. Ο Ρωμανός απαθανιτίζεται ανάμεσα σ’ αυτούς που σηκώνουν το φέρετρο του Γρηγορόπουλου και προσέρχεται στη δίκη του Κορκονέα, ξεκάθαρα οργισμένος. Για την μητέρα του Ρωμανού, “από εκεί ξεκίνησαν όλα”. Ο πατριός του δηλώνει: “Ο Νίκος Ρωμανός, μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου, δεν είχε καμία σχέση με το παιδί που γνωρίζαμε έως τότε. Ήρθε μια φορά στην Αμφισσα, χωρίς να καταθέσει. Στο δικαστήριο τον διακατείχε θυμός, ήταν σε μεγάλη σύγχυση και νευρικότητα. Είχε μέσα του οργή και φόβο”. Είναι η πρώτη φορά που ο Ν. Ρωμανός εκτίθεται στην ασύμμετρη προς την “πρόκληση” κρατική βία, με ψυχικά αποτελέσματα που δεν είναι δυνατό να εκτιμηθούν, ούτε καν από ειδικούς στις τραυματικές εμπειρίες.

– Την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου 2013, ο Νίκος Ρωμανός, δηλωμένος πλέον αναρχικός, συλλαμβάνεται, μαζί με τρία άλλα άτομα, για απόπειρα ένοπλης ληστείας στην Αγροτική Τράπεζα και στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο του Βελβεντού Κοζάνης. Από την επιστολή των ίδιων των τεσσάρων από τον Κορυδαλλό, όπου κρατούνταν, διαφαίνεται ότι η ληστεία ήταν ερασιτεχνικά σχεδιασμένη σε βαθμό σχεδόν κωμικό: “Κατά τη διάρκεια της διαφυγής μας, μία σειρά από ατυχή γεγονότα και λανθασμένους χειρισμούς, οδήγησαν στην έκθεση τόσο του οχήματος μας, όσο και στην κατεύθυνσή μας στην αστυνομία. Λόγω του αστυνομικού κλοιού που σχηματίστηκε αυτόματα, ο σύντροφος που οδηγούσε το διαμορφωμένο εξωτερικά σαν ασθενοφόρο βαν, αναζητούσε διεξόδους διαφυγής για την ομάδα που έκανε τις ληστείες. Στην προσπάθειά του αυτή, έκανε το λάθος να περάσει τρεις φορές από όχημα των μπάτσων, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί ύποπτος. Ακολούθησε καταδίωξη και μετά, λόγω άγνοιας της περιοχής στην οποία κατέληξε, έφτασε σε τέσσερα αδιέξοδα στους χωματόδρομους των ορυχείων, με αποτέλεσμα στο τελευταίο να περικυκλωθεί και να μην έχει πια κανένα ουσιαστικό περιθώριο διαφυγής.”

– Κωμική όμως δεν είναι η αντιμετώπιση και των τεσσάρων από την ΕΛ.ΑΣ, που τους σπάζει κυριολεκτικά στο ξύλο, και ενώ δεν έχει τραυματιστεί κανείς από τις πράξεις τους, ούτε έχει απειληθεί η ζωή ή η σωματική ακεραιότητα κανενός. Η ΕΛ.ΑΣ μάλιστα δημοσιοποιεί τις φωτογραφίες τους, με εμφανή τη χρήση photoshop για να αποκρυφθεί το εύρος της σωματικής κακοποίησης στην οποία τους έχει υποβάλλει, για μια ακόμα φορά “καθ’ υπερβολήν” προς το αδίκημα (ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας δικαιολογεί το photoshop ως απόπειρα να κρατηθούν τα πρόσωπα των “υπερεγκληματιών” αναγνωρίσιμα). Είναι η δεύτερη φορά που ο Νίκος Ρωμανός αντιμετωπίζει την συντριπτικά ασύμμετρη βία του αστικού κράτους, αυτή τη φορά στο δικό του σώμα.

– Τον Νοέμβριο του 2013, ξεκινά η δίκη έξι κατηγορουμένων για την απόπειρα ένοπλης ληστείας στο Βελβεντό. Το βούλευμα του κατηγορητηρίου αποφαίνεται ότι από 16 χρονών, ο Νίκος Ρωμανός είναι ενταγμένος στην τρομοκρατική οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς (ΣΠΦ).

– Τον Σεπτέμβριο του 2014, ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου επισκέπτεται τις Φυλακές Αυλώνα για να βραβεύσει, μεταξύ άλλων, τον Νίκο Ρωμανό για την επιτυχία του, ως κρατούμενου, στις πανελλαδικές εξετάσεις. Ο Ρωμανός αρνείται το βραβείο, ύψους 500 ευρώ.

– Τον Οκτώβριο του 2014, το δικαστήριο που δικάζει τους έξι συνολικά κατηγορούμενους για την απόπειρα ληστείας του 2013, αποφαίνεται ότι κανένας τους δεν βαρύνεται με συμμετοχή στην ΣΠΦ, κάνοντας αποδεκτή την εισαγγελική πρόταση να τους δικάσει για ποινικό αδίκημα και όχι σύμφωνα με τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Καταδικάζονται όμως στην ανώτατη δυνατή ποινή για το αδίκημα και χωρίς την αναγνώριση κανενός ελαφρυντικού, παρά την εισαγγελική εισήγηση για αναγνώριση ελαφρυντικών. Ο εισαγγελέας έδρας Νίκος Πεπόνης είχε σημειώσει στην αγόρευσή του: “Πρώτη φορά βλέπω ληστεία που να αφήνουν τους ομήρους ελεύθερους, κατά δε την καταδίωξη, ενώ είχαν το επάνω χέρι διαθέτοντας βαρύ οπλισμό, ούτε πυροβόλησαν τους αστυνομικούς που τους καταδίωκαν ούτε χρησιμοποίησαν τον όμηρο σαν ασπίδα για να διαφύγουν…”

Ο Νίκος Ρωμανός καταδικάζεται σε κάθειρξη 15 ετών και 11 μηνών, καθώς απορρίπτεται επίσης και το ελαφρυντικό της “μετεφηβικής ηλικίας” του.

– Τον Νοέμβριο του 2014, ο Νίκος Ρωμανός ξεκινάει απεργία πείνας, με αίτημα να του επιτραπεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη σχολή στην οποία πέτυχε (γεγονός για το οποίο υπήρχε η απόφαση να βραβευτεί), αλλά στην οποία, μετά την ανεξήγητα εύκολη απόδραση του Χριστόδουλου Ξηρού (ο οποίος, σε αντίθεση με τον Ρωμανό, βαρύνεται για σωρεία ανθρωποκτονιών), του απαγορεύτηκε η πρόσβαση από τις σωφρονιστικές αρχές.

– Χθες, 28 Νοεμβρίου 2014, κατά την 19η μέρα της απεργίας πείνας του, αναφέρθηκε ότι η εισαγγελεία εξέδωσε διαταγή αναγκαστικής σίτισής του, κάτι που σύμφωνα με την Παγκόσμια Ιατρική Ένωση αποτελεί μορφή βασανιστηρίου και δεοντολογικά κολάσιμη, εφόσον συμμετέχουν γιατροί, πρακτική.

– Σήμερα, ο 21 ετών Νίκος Ρωμανός διανύει την εικοστή μέρα απεργίας πείνας, και έχουν εκφραστεί ήδη σοβαρές ανησυχίες για τη ζωή του, καθώς οι καρδιακοί του σφυγμοί έχουν φτάσει στους 170 το λεπτό, σύμφωνα με τον δικηγόρο του, και κινδυνεύει πλέον άμεσα με καρδιακή ανακοπή. Πριν κατέλθει σε απεργία πείνας, ο Ρωμανός κατονόμασε τους άμεσους υπεύθυνους του τυχόν θανάτου του ως εξής:

“Υπεύθυνο για κάθε μέρα απεργίας πείνας, και ό,τι συμβεί από εδώ και μπρος, είναι το συμβούλιο της φυλακής που αποτελείται από τον εισαγγελέα Νικόλαο Ποιμενίδη, τη διευθύντρια Χαραλαμπία Κουτσομιχάλη, καθώς και την κοινωνική λειτουργό.”

Συνοψίζοντας

– ο Νίκος Ρωμανός βαρύνεται με την συμμετοχή σε δύο αποτυχημένες ληστείες τράπεζας, ενώ έχει καταγραφεί ότι, μαζί με τους συγκρατουμένους του, απέφυγαν κάθε χρήση σωματικής βίας εναντίον ομήρων και αστυνομικών, αν και είχαν τα περιθώρια να την ασκήσουν, και συνεπώς ότι κανείς άνθρωπος δεν τραυματίστηκε ή σκοτώθηκε (ούτε κινδύνευσε έμπρακτα η σωματική του ακεραιότητα) εξαιτίας της πράξης του, η οποία, στο μεταξύ, ουδεμία βλάβη στο λαϊκό συμφέρον δεν περικλείει, καθώς οι τράπεζες δεν αποτελούν λαϊκή ιδιοκτησία αλλά μέσο καταπίεσης και εκμετάλλευσης των λαϊκών στρωμάτων και όπλο των δυναστών τους.

– το κράτος της Ελληνικής δημοκρατίας βαρύνεται με

α. την εν ψυχρώ δολοφονία του στενού φίλου του Νίκου Ρωμανού, Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από αστυνομικό του, μπροστά στα μάτια του πρώτου και ενώ και οι δύο ήταν ανήλικα παιδιά

β. την ψυχική κακοποίηση του ανήλικου Νίκου Ρωμανού, που υπέστη χωρίς αμφιβολία τραυματικό σοκ

γ. την βαριά σωματική κακοποίηση, πέντε χρόνια μετά, του Νίκου Ρωμανού από την ΕΛ.ΑΣ χωρίς να συντρέχει κανένας λόγος για αυτή

δ. τη δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων αυτής της βαριάς κακοποίησης ως “τρόπαιο” κρατικής “επιτυχίας”

ε. την σκληρότατη καταδίκη του χωρίς αναγνώριση κανενός ελαφρυντικού, παρά την πρόδηλη παρουσία σοβαρών ελαφρυντικών, περιλαμβανομένης της στάσης απέναντι στην ανθρώπινη ζωή, το νεαρό της ηλικίας, την απουσία πρότερου ποινικού μητρώου και τη σημασία για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας της τραυματικής εμπειρίας αναίτιας κρατικής βίας του 2008

στ. Την παραβίαση του ανθρώπινου δικαιώματός του ως κρατουμένου να λαμβάνει άδεια από την φυλακή για να παρακολουθεί πανεπιστημιακά μαθήματα

ζ. Τον εξαναγκασμό του, ως συνέπεια, σε μια δυνητικά θανατηφόρα απεργία πείνας

η. Την παραβίαση της βασικής ιατρικής δεοντολογίας παγκόσμια και την εντολή χρήσης του βασανιστηρίου της αναγκαστικής σίτισης σε βάρος του.

Με όρους αστικού δικαίου, συνεπώς, με όρους “κράτους δικαίου” από τον 18ο αιώνα και μετά, το κράτος της Ελληνικής Δημοκρατίας είναι ένοχο:

– Συντριπτικής ασυμμετρίας στην άσκηση βίας κατά προσώπων

– Βάρβαρης και κτηνώδους αντιμετώπισης ποινικών κρατουμένων, χωρίς την τήρηση ούτε των προσχημάτων του διεθνούς δικαίου

– Ανοιχτού ρεβανισμού και τρομοκρατίας των θυμάτων της δικής του πρότερης τρομοκρατίας σε βάρος αθώων.

Η τιμωρία των στελεχών και μηχανισμών αυτού του κράτους για τα κατά συρροή εγκλήματά τους επαφίεται κατά την κρίση μου στον επαναστατικό λαό και την επαναστατική δικαιοσύνη της λαϊκής εξουσίας, και αποτελεί υψηλή ηθική υποχρέωσή της. Το ίδιο, συνεπώς, και η διατήρηση της μνήμης αυτών των εγκλημάτων έως ότου είναι υλικά εφικτή η απόδοση τιμωρίας στους ενόχους των.

ΣΧΟΛΙΑ:

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 6:14 μ.μ.
Άρα μιλάμε για τον γνωστό φίλο του Γρηγορόπουλου. Τώρα εξηγούνται πολλά και για την στάση του κράτους και για την στάση του ίδιου. Εξηγείται ίσως και το ερώτημα τι κάνουμε με τέτοια άτομα στο σοσιαλισμό. Απλά τέτοιοι χαρακτήρες δεν διαμορφώνονται ούτε εξελίσσονται σε χειρότερο επίπεδο στα πλαίσια του. Μπορούμε να πούμε στα ίσια ότι αποτελεί την πλέον κραυγαλέα περίπτωση ανθρώπου που τον κατέστρεψε ο καπιταλισμός σε σημείο ανεπανόρθωτο.
Ο.Χ.Ε.Π.

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 6:16 μ.μ.
Το ερώτημα που αντιμετωπίζει ο Ρωμανός είναι αν θα ζήσει ή θα πεθάνει και όχι το τι θα τον κάνουμε στον σοσιαλισμό.

Πάνω σ’ αυτό το ερώτημα τοποθετούμαι. Στο ερώτημα του τι έκανε και τι του έκαναν.

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 6:28 μ.μ.
“Το ερώτημα που αντιμετωπίζει ο Ρωμανός είναι αν θα ζήσει ή θα πεθάνει και όχι το τι θα τον κάνουμε στον σοσιαλισμό.”
Δεν με προβλημάτισε ποτέ αυτό να σου πω την αλήθεια. Κυρίως, γιατί δεν το θεωρώ ερώτημα. Δηλαδή πιστεύεις ότι το αστικό κράτος δεν έχει απαντήσει κατηγορηματικά στο ερώτημα; Ή πιστεύεις ότι μια ενδεχόμενη κίνηση από τον κόσμο να τον σώσει θα τον σταματήσει από την αυτοκαταστροφική πορεία που έχει (εκτός και αν πράγματι θεωρείς ότι δεν είναι αυτοκαταστροφικό να ληστεύεις τράπεζες για να εκδικηθείς το κράτος, οπότε πάσο);
Ο.Χ.Ε.Π.

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 6:33 μ.μ.
1. Δεν συνάγεται για κανέναν άνθρωπο ότι είναι καταδικασμένος στην αυτοκαταστροφή επειδή έκανε ένα ποινικό παράπτωμα. Ούτε στο αστικό δίκαιο δεν είναι παραδοχή αυτό. Αν ήταν, θα σε εκτελούσαν απευθείας.

2. Το θύμα δεν παύει να είναι θύμα επειδή απάντησε στη θυματοποίησή του, πόσω μάλλον όταν έχει θυματοποιηθεί οχταπλάσια για την απάντησή του.

3. Το τι έχει απαντήσει το αστικό κράτος είναι γνωστό. Εμείς τι απαντάμε στο τι απάντησε το αστικό κράτος είναι ένα ζητούμενο. Είναι κομμάτι του λαού ο Νίκος Ρωμανός; Ή είναι “ξένο σώμα” επειδή είναι “αυτοκαταστροφικός”, ωσάν να μην είναι ο λαός ο ίδιος αυτοκαταστροφικότερος;

Cos29 Νοεμβρίου 2014 – 6:43 μ.μ.
Εξαιρετική τοποθέτηση, συγχαρητήρια!

@ΟΧΕΠ
“Απλά τέτοιοι (!!!) χαρακτήρες δεν διαμορφώνονται ούτε εξελίσσονται σε χειρότερο επίπεδο στα πλαίσια του.”;;; Τι εννοείς, ότι έχουμε να κάνουμε με κάποιο “κακό” χαρακτήρα; Αυτό καταλαβαίνεις;

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 6:47 μ.μ.
Είσαι σίγουρος ότι για το αστικό δίκαιο δεν είναι παραδοχή το 1; Επειδή κρατάνε τα προσχήματα και δεν τον εκτελούν κατευθείαν δεν νομίζω ότι αλλάζει κάτι. Για το αστικό κράτος το θύμα έπαψε να είναι θύμα μετά την ληστεία, οπότε και το 2 είναι ακυρώνεται στην πράξη, άσχετα με το τι λέει ο καθένας. Το ότι το αστικό κράτος κάνει λάθος είναι δεδομένο. Τώρα αν θες να πω ότι ο Ρωμανός είναι λαϊκός ήρωας, τότε λυπάμαι αλλά δεν θα το κάνω. Ο λαός δεν είναι αυτοκαταστροφικός, ο πληθυσμός είναι. Και δεν ξέρω τι εννοείς με το “εμείς” μιας και θεωρώ ότι εκπροσωπεί ο καθένας τις απόψεις του εδώ μέσα.
Ο.Χ.Ε.Π.

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 6:50 μ.μ.
“Τι εννοείς, ότι έχουμε να κάνουμε με κάποιο “κακό” χαρακτήρα; Αυτό καταλαβαίνεις;”
Ναι, γιατί αυτό είπα εγώ…
Ο.Χ.Ε.Π.

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 6:55 μ.μ.
Μιλάμε για τη βασική θεωρία ποινικού δικαίου όπως πρωτοδιατυπώθηκε από τους αναμορφωτές του ποινικού συστήματος, σύμφωνα με την οποία στόχος της ποινής είναι η “αναμόρφωση” του παραβάτη και όχι η φυσική του εξόντωση.

Αυτό το οποίο ρώτησα δεν είναι αν ο Ρωμανός είναι λαϊκός ήρωας, αλλά αν είναι ή δεν είναι κομμάτι του λαού το οποίο δέχεται την κρατική βία και τρομοκρατία. Αυτό με όρους κομμουνιστικούς, γιατί με όρους αστικού δικαίου η ερώτηση είναι απλώς αν είναι ή δεν είναι άνθρωπος στον οποίο το κράτος έχει ΗΔΗ κάνει πολύ βαρύτερα πράγματα από όσα έκανε ποτέ ο ίδιος. Αναμένω απάντηση σ’ αυτό που ρώτησα, όχι σε κάτι που ουδέποτα ισχυρίστηκα.

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 7:00 μ.μ.
Να το κάνω λιανότερα:

Έχει απωλέσει όλα του τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και δικαιώματα για σένα ο Νίκος Ρωμανός, επειδή δεν είναι μέλος του εργατικού κινήματος; Κρίνεις το αν κάποιος έχει το δικαίωμα να ζήσει ή πρέπει να πεθάνει απ’ το αν έχει ενταχθεί ή όχι στο εργατικό κίνημα; Συντάσσεσαι με την συντριβή του από το κράτος στη βάση του αν είναι “με μας” ή όχι; Ποιον έχει απέναντι αυτό το κράτος αν όχι εμάς; Την ΕΕ;

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 7:03 μ.μ.
Είναι κομμάτι του λαού, όπως και οι περισσότεροι που είναι στην φυλακή. Πόσους από αυτούς θα έβγαζες έξω σε περίπτωση που είχες την εξουσία να το κάνεις αν επιτρέπεται;
Ο.Χ.Ε.Π.

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 7:06 μ.μ.
Ώπα γιατί θα τρελαθώ. Μιλάς φαντάζομαι για τη λαϊκή εξουσία. Θα λήστευε τράπεζες ο Ρωμανός αν η Ελλάδα είχε σοσιαλισμό; Μου λες ότι υπερασπίζεσαι το έννομο δικαίωμα του καπιταλισμού να προστατεύσει τις τράπεζές του σκοτώνοντας τον Ρωμανό; Και αυτό το βαπτίζεις κομμουνιστική ορθοδοξία;

Cos29 Νοεμβρίου 2014 – 7:06 μ.μ.
Ο Ρωμανός δέχθηκε την κρατική βία και τρομοκρατία με τον χειρότερο τρόπο. Το “λαϊκός ήρωας είναι βαριά κουβέντα, αλλά σίγουρα είναι ένας νέος που δεν έσκυψε το κεφάλι απέναντι στον φασισμό του αστικού κράτους και για αυτό είναι άξιος σεβασμού.

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 7:08 μ.μ.
Τι είναι αυτό με το οποίο καταδικάζεις τον Ρωμανό ή λες ότι δεν σε απασχολεί αν θα ζήσει ή θα πεθάνει; Ονόμασέ το. Προφανώς δεν είναι ο σοσιαλισμός ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Ο κόσμος στον οποίο υποβλήθηκε σε όσα υποβλήθηκε είναι ο καπιταλιστικός κόσμος. Λοιπόν, στη βάση ποιων αρχών κινείσαι;

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 7:14 μ.μ.
“Μου λες ότι υπερασπίζεσαι το έννομο δικαίωμα του καπιταλισμού να προστατεύσει τις τράπεζές του σκοτώνοντας τον Ρωμανό; Και αυτό το βαπτίζεις κομμουνιστική ορθοδοξία;”
Αυτό δεν το βαφτίζω τίποτα. Δεν είπα ποτέ ότι είμαι κομμουνισταράς. Βλέπω τα προβλήματά μου και κατεβαίνω με το ΠΑΜΕ σε πορείες και συμφωνώ σε αρκετά πράγματα με το κκε. Ως εκεί. Δεν λέω ότι το κκε πρέπει να δεχτεί την άποψή μου. Αν εσύ νομίζεις ότι πρέπει να ζητάς από τις αστικές εξουσίες να κάτσουν να κοιτάνε τα “ανθρώπινα χαρακτηριστικά και δικαιώματα” δικαίωμά σου, αλλά το θεωρώ αφελές στην λιγότερη. Το τι ζητήματα έχεις με τον κάθε πολιτικό φορέα δεν θα τα ξεσπάς απάνω μου.
Ο.Χ.Ε.Π.

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 7:16 μ.μ.
Ο.Χ.Ε.Π

Κομμάτι του λαού είναι και το λούμπεν προλεταριάτο αλλά και ένα νεοαναδυόμενο τμήμα του κεφαλαίου.Ο Ρωμανός δεν κινητέ στον κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος ούτε έχει διαπράξει βαριά εγκλήματα.Σε Σοσιαλιστικό περιβάλλον αίρονται οι λόγοι και οι σκοποί που ωθούν το κάθε Ρωμανό να προβεί σε πράξεις εκδίκησης τιμωρίας ή αντιποίνων.

Κ.Ο

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 7:21 μ.μ.
@ ΟΧΕΠ: Εφόσον το βρίσκεις απαραίτητο να διαφωνήσεις με το κανονιστικό πλαίσιο στη βάση του οποίου κρίνει ο συνομιλητής σου, έχεις και την εύλογη υποχρέωση να ξεκαθαρίσεις το δικό σου κανονιστικό πλαίσιο κρίσης.

Δεν μπορείς να αποφαίνεσαι ό,τι θες χωρίς να διασαφηνίσεις στη βάση τίνος πράγματος αποφαίνεσαι ότι σου είναι αδιάφορο ένα θέμα ή ότι διαφωνείς με μια θέση για αυτό το θέμα.

Ως τώρα, δεν έχεις διασαφηνίσει τι σχέση έχει η συστράτευση με τους κομμουνιστές και με τα σοσιαλιστικά ιδανικά με την αδιαφορία απέναντι σε μια κραυγαλέα και τεμκημριωμένη περίπτωση κατ’ εξακολούθηση τρομοκρατικής βίας του αστικού κράτους σε ένα παιδί που το έγκλημά του ήταν η ερασιτεχνική του απόπειρα να ληστέψει μια τράπεζα.

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 7:22 μ.μ.
Θυμίζω, αν και δεν θα έπρεπε να είναι απαραίτητο, ότι αυτός που ρώτησε “τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της” ήταν κομμουνιστής και λεγόταν Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 7:30 μ.μ.
Eντάξει Αντώνη δεν θα αναγάγουμε σε επαναστατική πράξη τη ληστεία μιας τράπεζας.Αυτές οι τακτικές δεν συνάδουν με την ταξική πάλη που πρέπει να έχει ξεκάθαρο πως διεξάγετε ένας συνειδητοποιημένος Κομμουνιστής αλλά και το οργανωμένο εργατικό κίνημα συνολικότερα ….

Κ.Ο

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 7:34 μ.μ.
Μήπως έχετε πρόβλημα στην ανάγνωση; Η ερώτηση που απήθυνε ο Μπρεχτ συνιστά “αναγωγή σε επαναστατική πράξη της ληστείας”; Εγώ νόμιζα ότι αποτελεί πρόκληση ενάντια στον καθαγιασμό της “αστικής νομιμότητας.”

Μήπως να δικάσουμε και τον Μπρεχτ, τώρα που πήρατε φόρα;

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 8:13 μ.μ.
Δεν ξέρω κανένα κανονιστικό πλαίσιο και καμία ταξική νομιμότητα που θα αδικείται ταξικά κάποιος και αυτόματα θα έχει δικαίωμα να ληστεύει τράπεζα (ερασιτεχνικά, διότι τα όπλα ως γνωστόν τα αγοράζεις λες και είναι τσίχλες από το περίπτερο) και να την κάνει σαν κύριος. Ίσως θα έπρεπε εσύ να μου ορίσεις σε ποιο κανονιστικό πλαίσιο κινείσαι πρώτα. Βέβαια μπορεί να κάνω λάθος, αλλά το μόνο που βλέπω σε αυτό που λέει ο Μπρέχτ είναι ότι η πράξη της ίδρυσης μιας τράπεζας είναι εξίσου αξιόποινη όπως και πράξη της ληστείας. Δεν σχολιάζεται κάτι πάνω στην πράξη της ληστείας.
Ο.Χ.Ε.Π.

Αντωνης29 Νοεμβρίου 2014 – 8:27 μ.μ.
Ούτε την ρήση του Μπρεχτ δεν ερμηνεύεις σωστά. Δεν λέει ότι είναι ΕΞΙΣΟΥ αξιόποινη, λέει ότι η ληστεία δεν είναι τίποτα μπροστά στην ίδρυση της τράπεζας.

Το κανονιστικό μου πλαίσιο είναι σαφέστατο και εξαιρετικά απλό. Το μοναδικό ποινικό αδίκημα για το οποίο έχει περάσει τα πάνδεινα ένα παιδί 20 χρονώ είναι η απόπειρα να ληστεύσει το κατεξοχήν ίδρυμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και ληστείας, ένα ίδρυμα που είναι απολύτως απαράδεκτο και αδιανόητο για σοσιαλιστή να υπερασπίζεται. Από την απέναντι, υπάρχει η δολοφονία, ο βασανισμός και η συντριβή της ανθρώπινης υπόστασης, εκ μέρους των βασανιστών του λαού και υπέρμαχων των τραπεζών.

Αλλά έχω χάσει και τη διάθεση για συζήτηση με όσα κατάλαβα για το πώς σκέφτεσαι.

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 9:06 μ.μ.
Στόχευσε ανθρώπους με ένα όπλο που ανοίγει τον θώρακα σαν κονσερβοκούτι! Για σένα αυτό είναι “το μοναδικό ποινικό αδίκημα”! Για σένα χτυπιέται ένα ίδρυμα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης επειδή θα χάσει ένα μηδενικό χρηματικό ποσό ή μπαίνει σε κίνδυνο ένας εργαζόμενος τραπεζικός υπάλληλος που δεν φταίει σε τίποτα; Τι να πω; Αν αυτό δεν σε συγκινεί τότε δεν σε συγκινεί τίποτα…

Υ.Γ.Αν νομίζεις ότι ο Μπρέχτ λέει ότι η ληστεία δεν είναι αξιόποινη πράξη είσαι γελασμένος.
Ο.Χ.Ε.Π.

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 12:06 μ.μ.
Όπως επίσης, guys, μην ξεχνάμε και από την ιστορία ότι και οι μπολσεβίκοι είχαν προβεί σε ληστεία τράπεζας και ηγέτης αυτού του εγχειρήματος μάλιστα ήταν ο (!) Στάλιν. Η διαφορά βέβαια, ήταν ότι αποτελούσε συλλογική απόφαση και όχι κάτι που κατέβηκε ξαφνικά στο μυαλό του ενός, άσχετα ότι τελικά δεν μπόρεσαν να τα κάνουν τίποτε τα χρήματα, αφού ήταν προσημειωμένα.
Όμως, το ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν ήταν συλλογική η απόφαση, αυτό δεν σημαίνει ότι θα καταδικάσουμε αυτά τα παιδιά, και γώ προσωπικά δεν θα κλάψω για τα λεφτά που έχασε μία τράπεζα, αφού τόσα χρόνια οι τράπεζες κλέβουν από τον ιδρώτα μας και τα ταμεία μας. Και από ένα κράτος που δείχνει ανοχή και υποστήριξη σε αυτές τις απροκάλυπτες κλεψιές, δεν μπορώ να περιμένω να δείξει ανθρώπινο πρόσωπο στην περίπτωση του Ρωμανού.

Stevie O.

Απάντηση

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 6:43 μ.μ.
Θα το χάσουμε το παιδί στο τέλος.Και πραγματικά δεν νοώ πως θα χαρακτηριστεί και πως θα σφραγιστεί στην ιστορία η στιγμή που θα γίνει το κακό.Το μεγάλο κακό.Πρέπει το Κόμμα να βγάλει ανακοίνωση για τον Ρωμανό όπως έκανε και στην περίπτωση του Σακκά με το διάβημα στην Βουλή.Μια τέτοια τραγική κατάληξη θα είναι ασυγχώρητη.Το οδηγούνε στην εξόντωση το παιδί.Τον εκτελούν δυο φορές.Μια ψυχικα και τώρα σωματικά…..

K.O

Απάντηση

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 7:10 μ.μ.
Ο ρωμανος πρεπει να ζησει και πρεπει σε αυτο να τον βοηθησουμε. Η βοηθεια δεν ειναι…. μια ανακοινωση. Η βοηθεια ειναι οκοσμος στους δρομους

Ανωνυμος 87

Απάντηση

Γκεόργκυ Ζούκωφ29 Νοεμβρίου 2014 – 7:20 μ.μ.
μαλλον κοντα στην τοποθετηση του Κ.Ο ειναι ο Αντωνης …οπως κι εγω !
“Θα το χασουμε το παιδι ” ! ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ !
με παλληκαρια και …κακαλα …στην ψυχαρα του !
Πολλα κιλα κακαλα

Απάντηση

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 7:39 μ.μ.
Αντώνη, συμφωνώ με το κείμενό σου.

Κάποιος που είχε άλλο nick

Απάντηση

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 7:41 μ.μ.
Χανεται υπερπολυτιμος χρονος σε αστειοτητες. Το ερωτημα δεν ειναι αν θελουμε ο ρωμανος να ζησει η εαν αυτο μας ειναι αδιαφορο. Ελεος!!! Το ερωτημα ειναι τι πρεπει να κανουμε για να τον βοηθησουμε να ζησει

Ανωνυμος 87

Απάντηση

Ανώνυμος29 Νοεμβρίου 2014 – 7:59 μ.μ.
Το θέμα μας εδώ ,κατά τη γνώμη μου, δεν είναι να ανοίξουμε ιδεολογική συζήτηση για το αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με την ιδεολογία του παιδιού. Το πιο σημαντικό και αυτό που προέχει είναι να βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε να σωθεί το παλληκάρι, γιατί όπως λέει και ο στρατηγός παραπάνω έχει πολλά …κάκαλα … και είναι ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΔΙ!!
bod

Απάντηση

papagalos29 Νοεμβρίου 2014 – 8:35 μ.μ.
Ο Ρωμανός πρέπει να ζήσει και να ικανοποιηθεί και το αίτημά του. Αυτό είναι το άμεσο ζήτημα.
Το παληκάρι αποδεικνύει ότι το λέει η καρδούλα του (η οποία ελπίζω να αντέξει)

ΥΓ Αντώνη ελπίζω να μου επιτρέπεις την αναδημοσίευση

Απάντηση

Giannis Pit29 Νοεμβρίου 2014 – 11:44 μ.μ.
Εξαιρετική ανάρτηση και στάση πολιτική και ηθική από το blog για το θέμα. Γι μια ακόμα φορά μπράβο.

Απάντηση

Ούτε Καν30 Νοεμβρίου 2014 – 4:21 π.μ.
Είναι πολύ κρίμα να πρέπει να εξηγούνται και τα αυτοννόητα μερικές φορές
η στήριξη στον Ρωμανό και στον κάθε Ρωμανό εκεί έξω δε χρειάζεται να περνάει από φίλτρο συμβατότητας του με τη δικτατορία του προλεταριάτου και τον καθοδηγητικό ρόλο του εργατικού κόμματος(το οποίο παραπιπτόντως καμία τέτοια ανακοίνωση και άποψη δεν εξεθεση), αν είναι δυνατόν δηλαδή.
Υπάρχει και κάτι που λέγεται κομμουνιστική ηθική τέλος πάντων…

Όπως και να χει καλό θα ήταν να προετοιμάζονται πολύ σύντροφοι να τα δούνε σε πιο μαζική κλίμακα τέτοια πράγματα, καλώς η κακώς η ταξική πάλη δεν ακολουθεί τον παραδοσιακό δρόμο το δουλεύω-οργανώνομαι στα σωματεία μου-παλεύω. Σήμερα ήταν η ληστεία μιας τράπεζας από έναν ανθρωπο που αντιδρούσε περισσότερο για ιδεολογικούς-πολιτικούς λόγους παρά για βιοποριστικές ανάγκες. Όταν μεθαύριο(κυριολεκτικά), χιλιάδες απελπισμένα μέλη της τάξης μας ή και εμείς οι ίδιοι θα καταφεύγουμε σε τέτοιες πρακτικές καθαρά για την υλική μας επιβίωση για να δούμε τι στάση θα κρατήσουν οι εκάστοτε “σύντροφοι”.

Ο Ρωμανός δεν πήρε κανέναν στο λαιμό του, δεν στάθηκε απέναντι σε τίποτα που ορίζουμε εμείς ως λαικό συμφέρον. Ίσως δεν είναι σύντροφος, ίσως δεν είναι ήρωας αλλά είναι απελπιστικό να κρατάμε την αλληλεγγύη μας μόνο για τους καθαρούς συντρόφους και τους γνήσιους ήρωες.

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 11:06 π.μ.
Ίσως θα ήταν καλό να θυμίσω ότι ο Στάλιν και ο Λένιν κατηγορούνται ως σήμερα για τη διοργάνωση και διενέργεια αιματηρής ληστείας στην Τιφλίδα το 1907, με στόχο την συλλογή χρημάτων για την χρηματοδότηση του επαναστατικού αγώνα των Μπολσεβίκων.

http://en.wikipedia.org/wiki/1907_Tiflis_bank_robbery

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 5:00 π.μ.
Αντώνη χίλια μπράβο για τη στάση σου στο θέμα. Και μπράβο επίσης για την υπομονή σου στις π@π@ριες που ακούς και παλεύεις να αντιμετωπίσεις λογικά (“”Αν νομίζεις ότι ο Μπρέχτ λέει ότι η ληστεία δεν είναι αξιόποινη πράξη είσαι γελασμένος.”). Ελεος δηλαδή!!!! . Τι διαβάζουν και τι καταλαβαίνουν!!!! Εγω με πολύ λιγότερα αρχίζω τις χριστοπαναγίες…..
Γιώργος Π.

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 5:14 π.μ.
Προς κάθε ΟΧΕΠ:

Κανείς αγωνιστής δεν εκλιπαρεί το αστικό κράτος να δείξει επιείκεια όταν καταγγέλει τις αυθαιρεσίες της αστυνομικής, δικαστικής και κυβερνητικής εξουσίας του σε σχέση πάντα με το πλαίσιο των νόμων και των κανόνων λειτουργίας τους και απαιτεί αυτό το πλαίσιο να γίνεται σεβαστό.

Έτσι, το να απαιτείς να γίνονται σεβαστοί οι κανόνες της αστικής νομιμότητας και να καταγγέλεις την παραβίασή τους έχει χοντρικά δύο στόχους: 1) να δείξεις σε όσους πιστεύουν ακόμη ότι υπάρχει ουδέτερη αστική νομιμότητα και μάλιστα πως αυτή μπορεί να επεκταθεί και να τεθεί προς όφελος των εργαζομένων, ότι αυταπατώνται, και 2) να εκμεταλλευτείς όλα τα περιθώρια ώστε να σωθούν αγωνιστές. Σήμερα είναι ο αναρχικός Ρωμανός, αύριο θα είναι ο κομμουνιστής Χ.

Είναι παραβίαση της αστικής νομιμότητας τα βασανιστήρια? Είναι παραβίαση της αστικής νομιμότητας οι εξοντωτικές ποινές? Η καταστρατήγηση στοιχειωδών δικαιωμάτων (όλων) των φυλακισμένων? Το στοίβαμά τους στα μπουντρούμα? Η εντολή αναγκαστικής σίτισης? Έτσι πρέπει να σκέφτεται ο κάθε καλοπροαίρετος ΟΧΕΠ πριν δεχτεί ωε φυσιολογική τη θανατική ποινή στον κάθε αγωνιστή, στον κάθε άνθρωπο που πέφτει στα νύχια της υποκριτικής αστικής νομιμότητας.

Οι αγωνιστές είναι πολύτιμοι, για την ώρα, δε, δεν είναι είδος που περισσεύει. Έπειτα, δεν φτιάχνονται σε μία ώρα, και είναι προς το συμφέρον όλων να μην αφανίζονται σε μία στιγμή, επειδή (και) ο κάθε (κακοπροαίρετος) ΟΧΕΠ σκέφτεται και λέει “τα ‘θελε και τα πάθε. Τι περίμενε δηλαδή να του χαριστούν?”.

Και τα προβλήματα του σοσιαλισμού στο σοσιαλισμό. Τώρα επείγει η λύση άλλων προβλημάτων.

Αυτά.

οχ/μαλ

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 9:09 π.μ.
ά. 54 παρ. 3 Ν. 2776/1999, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει από τις 14 Ιουλίου 2014 με τον Ν. 4274/2014 α. 1 παρ. 11: “Στους κρατουμένους σε καταστήματα κράτησης Γ’ τύπου ή σε αυτοτελή τμήματα Γ’ τύπου δεν χορηγούνται άδειες.”
– όπου έχουμε αυθαίρετη αποστέρηση σωφρονιστικού δικαιώματος καθολικά για κατηγορία κρατουμένων, στην οποία κατηγορία έτσι κι αλλιώς αυθαίρετα κατατάχθηκε ο Ρωμανός (ούτε τρομοκράτης είναι, ούτε ιδιαίτερα επικίνδυνος).
η διάταξη προωθήθηκε λόγω της απόδρασης του Ξηρού. επειδή δηλ. η Πολιτεία απέτυχε να κρατήσει στη φυλακή τον Ξηρό, αποφάσισε να κόψει τις άδειες από όλους εκείνους που θεωρεί ίδιους με αυτόν.
πίκατσου

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 11:03 π.μ.
Ναι, μόνο που όπως γράφω, ο Ξηρός έχει σωρεία ανθρωποκτονιών και ο Ρωμανός ούτε τραυματισμό στο ποινικό τους μητρώο.

Ανώνυμος1 Δεκεμβρίου 2014 – 3:50 π.μ.
ναι, συμφωνούμε, γι’αυτό (“ούτε τραυματισμός στο ποινικό του μητρώο”) λέω ότι δεν είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος. η Πολιτεία τον έχει εκεί (σε Γ’ τύπου φυλακή), και συνεπώς δεν του δίνει άδειες, επειδή τον θεωρεί ίδιο με τον Ξηρό ως αναρχικό – κλασική περίπτωση δίωξης του φρονήματος για να τρομοκρατήσουν την κοινωνία.
πίκατσου

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 9:09 π.μ.
τελικα το ερωτημα που προκυπτει επιτακτικα και επιμονα ειναι τι κανουμε με τον ΟΧΕΠ στο σοσιαλισμο…….
κωστας

Απάντηση
Απαντήσεις

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 1:24 μ.μ.
Πριν σκεφτείς τι θα κάνεις με εμένα στο σοσιαλισμό που με αυτά τα μυαλά δεν θα κάνεις ποτέ σκέψου από ποιον μπορείς να βρεις σήμερα καλάσνικοφ, και τι πρέπει να είσαι για να μην βρεθείς σε χαντάκι όταν θα πας να το αγοράσεις.
Ο.Χ.Ε.Π.

Gabrielos30 Νοεμβρίου 2014 – 5:12 μ.μ.
Τι πρέπει να είσαι; Μπουρδες, απλώς κάποιος που έχει πάνω του κανα χιλιάρικο σε ευρώ.

υγ
Μπράβο στον Αντώνη για την πολιτική και ηθική του στάση και για τη μεθοδολογία σκέψηςτου όπου κάνει αυτές οι 2 να συναντιόνται με την κατ’ελάχιστο αντίφαση.

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 7:01 μ.μ.
“Μπουρδες, απλώς κάποιος που έχει πάνω του κανα χιλιάρικο σε ευρώ.”
Πες μου κιόλας ότι του έκοψαν και απόδειξη.
Ο.Χ.Ε.Π.

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 7:57 μ.μ.
Το επιχείρημα “αγόρασε παράνομα όπλο άρα αυτόματα ελέγχεται ηθικά” είναι αστείο αν προέρχεται από Κομμουνιστή και στέκει μόνο αν λεχθεί από συντηρητικό οπαδό του αστικού δικαίου και ηθικής.

Decadent

Απάντηση

Unknown30 Νοεμβρίου 2014 – 9:59 π.μ.
σωστή τοποθέτηση, πλην ελλειπής. Δεν εξηγεί τους λόγους της πέραν κάθε νομιμότητας αυταρχισμού του κράτους απέναντι σε αυτό το παιδί. Διότι αυτό το παιδί δεν είναι “εγκληματίας του κοινού ποινικού δικαίου”. Δεν θυμάμαι άλλη φορά να έχουν βασανιστεί συλληφθέντες για ληστείες. Ούτε να είναι τόσο αυστηροί οι δικαστές απέναντι σε κοινούς ληστές ή να μην επιτρέπουν εκπαιδευτικές άδειες για άλλους κακοποιούς. Η εκδικητική μανία της εξουσίας οφείλεται ξεκάθαρα στο γεγονός ότι ο Ρωμανός είναι αναρχικός, δλδ εχθρός του κράτους. Στο ότι δλδ πρώτα παρά τους βασανισμούς είχε το θάρρος να φωνάξει “ζήτω η αναρχία κουφάλες” και στη συνέχεια έφτυσε στα μούτρα τον Παπούλια, τον υπουργό “δικαιοσύνης” και το χρηματικό βραβείο τους. Στο ότι δίνει έναν αγώνα αξιοπρέπειας, κάτι που πρέπει να τσακιστεί ως έννοια για να μη βρει μιμητές, σε μια εποχή ολοκληρωτικής ολομέτωπης ταξικής επίθεσης. Και άρα παρότι (καλώς) διαφωνεί κανείς με τις ιδέες και τις πράξεις του (δεν είναι της ώρας να τα αναλύσουμε τωρα που προέχει η ζωή του παιδιού), δεν μπορεί παρά να μας βρει αλληλέγγυους στον Ρωμανό και απέναντι στην κυβέρνηση και το αστικό κράτος. Οχι με απλές ανακοινώσεις, αλλά στο δρόμο. Οχι στο μέλλον της επαναστασης, αλλά σήμερα.

Κρίτων.

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 10:55 π.μ.
Η ανάρτηση αντανακλά ως περιεχόμενο επακριβώς τον τίτλο της: είναι μια καταγραφή των γεγονότων και άντληση πορισμάτων για το ισοζύγιο βίας ανάμεσα στο κράτος και ένα άτομο. Δεν είχα ως στόχο κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανα. Ασφαλώς, ανέδειξα ως κεντρικό στοιχείο την εκδικητικότητα του κράτους απέναντι στον Ρωμανό. Δεν με ενδιέφερε στην ανάρτηση να εξηγήσω αυτή την εκδικητικότητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχω δική μου αντίληψη για τα αίτιά της.

Αλλά η δική μου αντίληψη δεν αφορά το ότι ο Ρωμανός είναι αναρχικός. Αφορά αυτό που ο ηγέτης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς Αλέξης Τσίπρας αποκαλεί “συνέχεια του κράτους.”

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 11:01 π.μ.
Τι σημαίνει “συνέχεια του κράτους” στην περίπτωση Ρωμανού; Το 2012, στις εκλογές, αναδείχθηκε με σαφήνεια ότι ο Κορκονέας δεν είναι εξαίρεση στην ΕΛ.ΑΣ. Ότι δηλαδή, ακροδεξιά και φασιστικά στοιχεία κυριαρχούν στον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους της Ελληνικής Δημοκρατίας. Το ίδιο έχει διαφανεί για στοιχεία στον δικαστικό κλάδο, κυρίως από την στάση τους σε δίκες συνδικαλιστών, δίκες-παρωδίες της αστικής δικαιοσύνης.

Ο Ρωμανός ήταν μάρτυρας ενός γεγονότος που έβγαλε στην επιφάνεια τι συνέβαινε στην ΕΛ.ΑΣ 2 χρόνια πριν η κρίση χτυπήσει την Ελλάδα, 4 χρόνια πριν η μισή ΕΛ.ΑΣ ψηφίσει Χ.Α, και οπωσδήποτε πριν γίνει σαφές ότι τα σώματα καταστολής χτυπούν στο ψαχνό, επιδιώκουν νεκρούς, έχουν προκαλέσει κώμα, κώφευση, τύφλωση σε διαδηλωτές, φωνάζουν “θα σας γαμήσουμε”, ντύνονται α/α, πετάνε κοτρώνες, κλπ, κλπ.

Ο Ρωμανός ήταν τότε, το 2008, ένα παιδί που συμβόλιζε την αθωότητα απέναντι στην κρατική ενοχή.

Όταν τον έπιασαν το 2013, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ήταν σαν να τον έπιανε ο ίδιος ο Κορκονέας. Αυτοί που τον έπιασαν ήταν ο Κορκονέας, είχαν τα ίδια πιστεύω, την ίδια αντίληψη απέναντι σε άτομα όπως ο Γρηγορόπουλος και το τι πρέπει να τους κάνουν. Η ιδεολογία λοιπόν του Ρωμανού παίζει ήσσονα ρόλο για το πώς του συμπεριφέρθηκε το κράτος. Σαφώς μεγαλύτερο παίζει η ιδεολογία του ίδιου του κράτους…

Απάντηση

TRASH30 Νοεμβρίου 2014 – 11:25 π.μ.
Ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι.
Τα αστοδημοκρατικά δικαιώματα είναι κατακτήσεις του λαϊκού κινήματος.
Δεν μας προσφέρθηκαν ως ελεημοσύνη για κρατήσουμε χαρακτήρα και να αδιαφορήσουμε για αυτά.
Πολύ περισσότερο να αφήσουμε τον κάθε φασίστα να κρίνει το ποιον αφορούν τελικά και ποιον όχι.

Το ζήτημα δεν είναι εάν συμφωνούμε με τα πιστεύω του Ρωμανού -και του κάθε Ρωμανού θα συμπλήρωνα. Με αυτά διαφωνούμε.
Ούτε εάν θεωρούμε “επαναστατική πράξη” την ληστεία μιας τράπεζας ως τέτοια (μόνο με όρους κινήματος θα μπορούσε), ούτε εάν θεωρούμε αποτελεσματικό μέσο πάλης την ατομική τρομοκρατία.
Αυτά για τους μαρξιστές είναι λυμένα.
Το ζήτημα είναι η υπεράσπιση των όποιων αστοδημοκρατικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει, ως υπεράσπιση κινηματικών κατακτήσεων. Χωρίς καμμία αυταπάτη για το που μπορούν να φτάσουν αυτά, ακριβώς με το ίδιο σκεπτικό που υπερασπιζόμαστε τους μισθούς ή το ωράριο μας.

Για εμένα τουλάχιστον, τα παραπάνω είναι λυμμένα και αυτονόητα.

Και δεν θα γίνουν λιγότερο αυτονόητα επειδή διαφωνώ με την πρακτική και την ιδεολογία του κάθε Ρωμανού που έπεσε στα χέρια του αστικού κράτους…

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 1:39 μ.μ.
είχα στείλει ένα σχόλιο. Το έφαγε η μαρμάγκα?
οχ/μαλ

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 1:49 μ.μ.
Δεν έχει ληφθεί άλλο σχόλιό σου στο μπλογκ.

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 2:28 μ.μ.
όχι, το ανωτέρω εννοούσα. Θένκς

οχ/μαλ

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 2:54 μ.μ.
Αυτή τη στιγμή δεν έχει σημασία να ακούγονται τόσο πολύ τα μπράβο, όσο τα μηνύματα και οι φωνές συμπαράστασης στον απεργό πείνας.

Επειδή όμως βγαίνει από μέσα μου και δεν θέλω να το κρύψω, θέλω να σου πω ένα μπράβο.
Όχι μόνο που επέλεξες να υπερασπιστείς το Ρωμανό, αλλά που έπελεξες να το κάνεις αυτό ΠΟΛΙΤΙΚΑ, σαν κομμουνιστής και όχι ανθρωπιστικά, κλαψιάρικα ή πατρικά.

Και δυστυχώς δεν είμαι κομμουνιστής, αλλά μπορώ να αναγνωρίζω και να υπογράφω και με τα δύο χέρια, όσα έγραψες παραπάνω.

Ντρέπομαι που είμαι τόσο μικρός και τόσο κότα, μπροστά σε ένα τύπο 21 χρονών από τα βόρεια προάστια. Δακρύζω που ακόμα και σήμερα στο 2014 υπάρχουν άνθρωποι με αρχές και αρχίδια. Και δε ζητώ συγγνώμη για τη γλώσσα μου

secondmind

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 3:03 μ.μ.
Το κατ’ εμέ αυτονόητο κάνω, και δεν διεκδικώ κανένα “μπράβο” για αυτό. Πιστεύω ότι αυτό θα έκανε και ο Λένιν σε ανάλογες περιστάσεις και ότι πράττω το κομμουνιστικά ορθό. Αυτό είναι όλο.

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 3:20 μ.μ.
Από κει και πέρα, σε όσους εμπνέονται (και καλά κάνουν να εμπνέονται) απ’ την αντοχή και το θάρρος του Ρωμανού (η αντοχή και το θάρρος είναι απαραίτητες ποιότητες σε κάθε επαναστάτη, ο Ρωμανός έχει την ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ σύσταση του επαναστάτη), εγώ απ’ τη δική μου σκοπιά θα ήθελα να θυμήσω τα εξής:

“[…] η σημερινή τρομοκρατία, όπως τη χρησιμοποιούν και την προπαγανδίζουν οι σοσιαλιστές-επαναστάτες, δεν έχει καμιά σχέση με τη δουλειά στις μάζες, για τις μάζες και μαζί με τις μάζες… αποτραβά τις εξαιρετικά ολιγάριθμες οργανωτικές δυνάμεις μας από το δύσκολο και κάθε άλλο παρά εκπληρωμένο ακόμη καθήκον τους της οργάνωσης επαναστατικού εργατικού κόμματος”.
Β.Ι. Λένιν, Άπαντα, τ. 6.

Το ζήτημά μου λοιπόν εμένα ΠΟΛΙΤΙΚΑ είναι ότι για να γίνει κάποιος επαναστάτης είναι απαραίτητο να εμπνέεται από τον επαναστατικό υποκειμενισμό του Ρωμανού, την υποκειμενική του σύσταση ως ατόμου, αλλά εξίσου απαραίτητο να τον ξεπεράσει στον βαθμό που λειτουργεί ακριβώς ως άτομο, να λειτουργήσει ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ επαναστατικά. Να εγκαταλείψει κάθε ατομικίστικη στάση, όσο ηρωϊκή και αν είναι ή φαίνεται, και να δουλέψει με τις λαϊκές μάζες, να ενταχθεί στο λαϊκό κίνημα. Ο πραγματικός ηρωϊσμός είναι αυταπάρνηση του ατομικού ηρωϊσμού και της δόξας του.

Το ζήτημά μου λοιπόν είναι να δείξω ότι κοινωνική επανάσταση χωρίς Ρωμανούς δεν γίνεται (είναι δάσκαλοι απαραίτητοι) και επανάσταση με Ρωμανούς δεν γίνεται (δεν επαρκούν, και μπορεί να παραπλανήσουν όσους δεν είναι καλοί μαθητές).

Το ζήτημά μου είναι να φωτίσω την διαλεκτική της επαναστατικής στάσης, την αναγκαιότητα να διατηρήσω, να διαφυλάξω και να ξεπεράσω (ο καθένας μας) τον όποιο Ρωμανό.

Το ζήτημά μου τέλος, είναι να θυμήσω, ότι η επαναστατική στάση, έστω και η ελλιπώς αναπτυγμένη επαναστατική στάση, η υποκειμενική επαναστατικότητα, είναι άξια σεβασμού, ψηλού μάλιστα σεβασμού από την εργατική τάξη. Γιατί είναι διδαχή για την ίδια, είναι ένεση φρονήματος για την δική της, διαφορετική πάλη.

Ούτε Καν30 Νοεμβρίου 2014 – 3:26 μ.μ.
αυτό ακριβώς αντώνη
τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο

Ανώνυμος7 Δεκεμβρίου 2014 – 4:08 π.μ.
Πολυ καλο το αρθρο, ακομα καλυτερη αυτη η τοποθετηση.
Χ.Κ

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 3:34 μ.μ.
Ακομα και στον Σοσιαλισμο, ενας νεος με παραβατικη συμπεριφορα, δεν θα οδηγουνταν στις φυλακες.Το κρατος θα αναλαμβανε να “αναβαπτισει”ηθικα το παραστρατημενο μελος της κοινωνιας, χωρις λογικες τιμωριας και εκδικησης.

Οποιος εχει χρονο και διαθεση, μπορει να διαβασει το “Παιδαγωγικο Ποιημα” του Μακαρενκο, που ειναι αφιερωμενο στον τροπο με τον οποιο η Σοβιετικη εξουσια αντιπετωπιζε τους νεους με παραβατικη συμπεριφορα, και προσπαθουσε να τους επανενταξει ομαλα στην κοινωνια.

Φυσικα, ο Νικος Ρωμανος, δεν ειναι απλως ενας ενας νεος με παραβατικη συμπεριφορα, τα κινητρα του ειναι ιδεολογικα–ασχετα αν εμεις διαφωνουμε με την ιδεολογια του.

Προλεκαλτ

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 3:40 μ.μ.
Ο Νίκος Ρωμανός είναι ένα μικρό βήμα προς τον Νίκο Μπελογιάννη και ο Νίκος Μπελογιάννης ένα μικρό βήμα προς τον επαναστατικό λαό και τη λαϊκή εξουσία. Όλες οι πορείες ξεκινούν με μικρά βήματα. Καμία πορεία δεν ξεκινά χωρίς να τα κάνει. Και καμία δεν καταλήγει αυτάρεσκα μετά το πρώτο μικρό βήμα.

Οι κομμουνιστές μπορούν να μάθουν απ’ τον Ρωμανό, αλλά έχουν και πολλά να τον διδάξουν.

Αλλίμονο σ’ αυτούς που δεν έχουν δώσει ποτέ σημασία σε άλλου είδους ηρωϊσμό απ’ τον δικό του.

Και αλλιμονότερο σε όσους δεν έχουν καν την αξιοπρέπεια να σεβαστούν το δικό του σηκωμένο κεφάλι, αφού δεν έχουν ποτέ σεβαστεί και κανένα άλλο.

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 3:58 μ.μ.
”Ο Νίκος Ρωμανός είναι ένα μικρό βήμα προς τον Νίκο Μπελογιάννη και ο Νίκος Μπελογιάννης ένα μικρό βήμα προς τον επαναστατικό λαό και τη λαϊκή εξουσία. Όλες οι πορείες ξεκινούν με μικρά βήματα. Καμία πορεία δεν ξεκινά χωρίς να τα κάνει. Και καμία δεν καταλήγει αυτάρεσκα μετά το πρώτο μικρό βήμα. ”

Με βρισκεις απολυτα συμφωνο.Ο Ρωμανος, σταθηκε παλικαρισια απεναντι στους μηχανισμους του φασιστικου κρατους, δεν εσκυψε το κεφαλι, υπερασπιστηκε την ιδεολογια του μεχρι τελους –οποια κι αν ειναι αυτη–, δεν δεχτηκε, προκαταβολικα, την ελεημοσυνη των αβρων φιλανθρωπων κυριων των αστικων σαλονιων, εφτυσε στα μουτρα το αστικο κρατος, εγραψε το δικο του μανιφεστο,παλεψε για να βελτιωσει τη ζωη του και μεσα στις φυλακες–κατι το οποιο του αρνηθηκαν– και τωρα ειναι ετοιμος να πληρωσει με την ιδια του τη ζωη για να υπερασπισει τα δικαιωματα του.

Το παλικαρι εχει οχι μονο τον σεβασμο μου, αλλα και τον θαυασμο μου.Το γεγονος οτι δεν ειναι κομμουνιστης και οτι δεν αγωνιζεται στις γραμμες του εργατικου κινηματος, δεν του αφαιρει τιποτα απ τον ηρωισμου του.

Προλεκαλτ

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 4:12 μ.μ.
Αρκεί ο υποκειμενικός θαυμασμός (που είναι φυσικός) να μη συσκοτίζει τη σημασία της πολιτικής διαφοράς. Δεν είναι ότι διαφωνούμε μαζί του. Είναι ότι παλεύουμε για διαφορετικά πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Και ο δικός μας τρόπος έχει διαφορετικές δοκιμασίες και διαφορετικά ζητήματα, απαιτεί διαφορετικές ποιότητες. Δεν φτάνει να έχεις την ηθική της πεποίθησης, δεν φτάνει να έχεις αντοχή και γενναιότητα και αυτοθυσία για να γίνεις κομμουνιστής. Πρέπει επίσης να έχεις ταπεινότητα, και υπομονή, και να μην επιδιώκεις να ξεχωρίσεις, και να μη σε ενοχλεί η αφάνεια, και να αντέχεις στην ήττα, και να έχεις πείσμα, και να σκέφτεσαι πάντα το συνολικό καλό, ακόμα και σε βάρος του εαυτού σου. Είναι πολύ δύσκολο πράγμα η κομμουνιστική στάση ζωής. Αλλά και ταπεινό απέναντι σε ό,τι δείχνει αρετή. Δεν περιφρονεί την αρετή αυτός που έχει πολλές, ακόμα κι αν είναι λιγότερο ώριμη ή αναπτυγμένη. Την αρετή την τιμά.

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 4:20 μ.μ.
Ο σεβασμός είναι σχολείο. Είναι πολύ μεγάλη κατάκτηση να μάθεις να σέβεσαι. Και πολύ δύσκολη στις μέρες μας, όπου τα πρότυπα είναι σκουπίδια. Μόνο κερδισμένος βγαίνει αυτός που μαθαίνει να σέβεται ό,τι αξίζει σεβασμού. Και μόνο χαμένος αυτός που δεν το μαθαίνει, όπως καλή ώρα το κάθε κακομαθημένο που ειρωνεύεται τον κάθε Σιφωνιό, του οποίου δεν είναι ούτε μια τρίχα απ’ τα ξέρετε τι. Αυτό που είναι άξιο σεβασμού είναι και ικανό σεβασμού, εκεί που πρέπει να δείχνει σεβασμό.

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 4:25 μ.μ.
Να σέβεσαι αυτό που πρέπει, να μην δείχνεις κανένα σεβασμό σε ό,τι δεν τον αξίζει και να μην σε ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι για σένα, όταν δεν καταλαβαίνουν ότι η έλλειψη σεβασμού στον ανάξιο σεβασμού είναι απλώς η άλλη πλευρά στον σεβασμό στον άξιο σεβασμού.

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 4:33 μ.μ.
“Δεν φτάνει να έχεις την ηθική της πεποίθησης, δεν φτάνει να έχεις αντοχή και γενναιότητα και αυτοθυσία για να γίνεις κομμουνιστής. Πρέπει επίσης να έχεις ταπεινότητα, και υπομονή, και να μην επιδιώκεις να ξεχωρίσεις, και να μη σε ενοχλεί η αφάνεια, και να αντέχεις στην ήττα, και να έχεις πείσμα, και να σκέφτεσαι πάντα το συνολικό καλό, ακόμα και σε βάρος του εαυτού σου. ”

Ασφαλως Αντωνη, δεν διαφωνουμε(το εθεσες πολυ ευστοχα), αλλα τη ωρα που το παλικαρι διδνει τη μαχη του με κινδυνο της ζωης του, δεν μπορουμε παρα να εστιασουμε στηον ηρωισμο του.

Προλεκαλτ
Προλεκαλτ

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 4:37 μ.μ.
“τη ωρα που το παλικαρι διδνει τη μαχη του με κινδυνο της ζωης του, δεν μπορουμε παρα να εστιασουμε στηον ηρωισμο του”

Φυσικά. Αυτό επιτάσσει ο σεβασμός.

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 4:18 μ.μ.
Για όσους διατηρούν ενστάσεις και για να μην ξεχνιόμαστε:

http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4166984

Στο μακροσκελές άρθρο αναφέρεται τόσο οι θέσεις των Sacco και Vanzetti απέναντι στο οργανωμένο εργατικό κίνημα όσο και η στάση του οργανωμένου εργατικού κινήματος απέναντι στην δίκη και καταδίκη των Sacco και Vanzetti.

geokakk

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 6:00 μ.μ.
ΟΧΕΠ..το θεμα του ποστ ειναι ο ρωμανος και οχι εσυ και το εγω σου Το ρωτημα μου ηταν ρητορικο.ΔΕΝ σε χρειαζομαστε στο σοσιαλισμο……κωστας

Απάντηση
Απαντήσεις

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 6:56 μ.μ.
Αλήθεια; Τώρα το θυμήθηκες; Πριν ήσουν πολύ σίγουρος ότι το θέμα ήμουν εγώ και όχι ο Ρωμανός για αυτό και σχολίασες μόνο για εμένα και μάλιστα σε τελείως προσωπικό επίπεδο. Συγνώμη που τολμάω να απαντάω όταν με κάνουν προσωπική επίθεση δεν θα ξαναγίνει.
Ο.Χ.Ε.Π.

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 9:44 μ.μ.
τελικα τι θα τον κανουμε τον ρωμανο στο σοσιαλισμο,κατεληξες?….κωστας

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 9:54 μ.μ.
Αρκετά με τα προσωπικά, έχει δικαίωμα κάποιος να διαφωνεί χωρίς να του τη μπαίνουμε διαρκώς. Εγώ είδα ότι διαφωνώ με τον ΟΧΕΠ και άφησα το θέμα εκεί, δεν κάθομαι να τον τσιγκλίζω χωρίς λόγο.

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 11:19 μ.μ.
αντωνη δεν εχω τιποτα προσωπικο……” τι θα κανουμε το ρωμανο στο σοσιαλισμο” ρε φιλε δε λεγεται αυτη η κουβεντα..ο ιδιος ο λενιν να εισαι………κωστας και σταματω εδω

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 6:45 μ.μ.
Καλά παίδες χαλαρώστε κ λίγο, σιγά τον επανασταταρά να πούμε. Ένα τραγικό συμβάν τον τραυμάτισε ανεπανόρθωτα κανοντάς τον να χάσει την πίστη του στον γυάλινο κόσμο που ζούσε πριν. Τους επαναστάτες τους δημιουργούν οι σκληρές συνθήκες ζωής, η καταπίεση και όχι η καύλα για εκδίκηση και χάος. Ήμαρτον εάν περιμένουμε πότε μικρά παιδιά θα βλέπουν τους φίλους τους να πεθαίνουν. Άνετα τον φαντάζομαι εάν δεν είχε έτσι η κατάσταση να είναι ανάμεσα στους επιτιθέμενους στο σύνταγμα εναντίον του ΠΑΜΕ. Δεν έχετε να δείτε ανακόινωση από το ΚΚΕ που να χτυπάτε τον κώλο σας κάτω

Δημήτρης

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 6:49 μ.μ.
Γεια σου κομπλεξικέ και ανασφαλή τύπε. Ποιος σου είπε ότι έχω ανάγκη ανακοινώσεις του ΚΚΕ, εγώ ή όποιοι άλλοι (πολλοί) φίλοι του ΚΚΕ έγραψαν για το θέμα; Α, ναι, αυτός που σου είπε “ευκαιρία για τρολιά.”

Λάθος πόρτα χτύπησες. Εγώ και τον Ρωμανό στηρίζω και τις εκλογές στην Καισαριανή αγωνιώ να κερδίσει η Λα.Συ. Άμα δε σ’ αρέσει, στη μαμά σου.

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 7:19 μ.μ.
Σίχαμα, εδώ δεν περνάνε πονηριές.
Στα τσακίδια φασίστα ρουφιάνε και προβοκάτορα.
Θα υπερασπίσουμε κάθε άνθρωπο όμηρο που βασανίζεται από το φασιστικό αστικό κράτος που υπηρετείς ρουφιάνε.
Στα τσακίδια.

Decadent

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 7:22 μ.μ.
Αφρίσανε ορισμένοι γιατί τους πήραμε αυτό που συνήθισαν να καπελώνουν και να καπηλεύονται.

Μην ανησυχείτε ρε ρετάλια, δεν σας διεκδικήσαμε το ρόλο πάτρωνα των άλλων. Όλος δικός σας είναι.

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 11:16 μ.μ.
Αυτό ακριβώς Αντώνη, μη χαθεί η μπίζνα,το παράρτημα, αυτό είναι το πρόβλημα που έχουν οι ξεφτίλες.
Σας φτύνει στη μάπα ο Ρωμανός γελοίοι συριζαίοι, καταλάβετε το.

Decadent

Ανώνυμος7 Δεκεμβρίου 2014 – 4:17 π.μ.
Τι λεει ο γελοιος ρε?
Τι ανακοινωσεις?… και ανακοινωσεις εβγαλε το ΚΚΕ και η ΚΝΕ και το ΠΑΜΕ και παρασταση στο υπουργειο δικαιοσυνης εκανε το κομμα και σε ολες τους τις τοποθετησεις το εβαλαν το θεμα στη βουλη οι βουλευτες του ΚΚΕ.
Απο που εσκασε τετοιο τρολ εδω μεσα….
Χ.Κ

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 7:55 μ.μ.
Ανήκοντας στη χρονιά του Γρηγορόπουλου, θυμάμαι οτι 15 χρονών παδιά είχαμε σοκαριστεί μόνο απο αυτά που είδαμε και ακούσαμε στο χαζοκούτι. Αφορούσαν ένα παιδί στην ηλικία μας και κάλλιστα θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε απο εμάς, αυτό λέγαμε.
Δεν μπορώ καν να διανοηθώ το ψυχολογικό κλονισμό του Ρωμανού.
Αυτό που θαυμάζω είναι οτι μετέτρεψε το θυμό του,τη θλιψη του ,δε ξέρω και ‘γω τί είχε μέσα του, σε κάτι πέρα απο στεγνό, τυφλό μίσος προς τους “μπάτσους”, όταν εγώ δε πιστεύω οτι θα το κατάφερνα αν βρισκόμουν στη θέση του.
Εγώ αυτό κρατάω ,απο την άποψη του θαυμασμού που αναφέρετε.
Θεωρώ τα σχόλια του Αντώνη παραπάνω, εξαιρετικά διδακτικά.
Και τα εμπαθή προσωπικά σχόλια προς άλλους σχολιαστές, άτοπα.

Χαϊνης

Απάντηση

Ανώνυμος30 Νοεμβρίου 2014 – 11:06 μ.μ.
Η ιστορία έγραψε ότι ο Ρωμανός ήταν κομμάτι ενός γεγονότος το οποίο σημάδεψε την πολιτικοποίηση ενός μεγάλου μέρος της γενιάς των σημερινών 20ρηδων και σηματοδότησε την έναρξη μιας εποχής ραγδαίας αύξησης της καταστολής και του αυταρχισμού. Τώρα πως επηρέασε ένα παιδί 15 χρονών η δολοφονία του φίλου του είναι κάτι που ξέρει και αφορά τον ίδιο και τους οικείους του, όλοι έχουμε ζήσει γεγονότα που μας επηρέασαν, λιγότερο δραματικά μάλλον, αλλά όλοι έχουμε δικαίωμα να κρίνονται οι πολιτικές μας πράξεις ως τέτοιες και όχι ως απόρροια ψυχολογικών προβλημάτων. Ο Ν. Ρωμανός είναι αναρχικός και ως τέτοιος έκανε τη ληστεία της τράπεζας και ως τέτοιος βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε απεργία πείνας και όλοι όσοι είμαστε με την ελευθερία και ενάντια στο αστικό κράτος πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα του για τα ανθρώπινα δικαιώματα άσχετα με τις όποιες πολιτικές διαφωνίες μπορεί να έχουμε είτε με τον Ρωμανό είτε μεταξύ μας.
Υπάρχει όμως μια συζήτηση σε σχέση με το αν ο Ρωμανός ξεχωρίζει από οποιοδήποτε άλλο ληστή τραπεζών ή το αν μια ληστεία τράπεζας μπορεί να θεωρηθεί πολιτική πράξη γενικά. Σημειώνοντας το αυτονόητο ότι κάθε άνθρωπος διατηρεί δικαιώματα ανάλογα με τη θέση στην οποία βρίσκεται του κρατούμενου σε αυτή την περίπτωση, θα αναφέρω ότι οι πράξεις από μόνες τους δεν σηματοδοτούν τίποτα από μόνες, έξω από το πλαίσιο στο οποίο πραγματοποιούνται. Μια διαδήλωση σε τι ξεχωρίζει από μια προεκλογική συγκέντρωση αστικού κόμματος ή και από τον κλασικό μαραθώνιο έξω από το πλαίσιο της αιτίας, της αφορμής και του στόχου για τον οποίο γίνονται; Έτσι ληστεία η ίδρυση μιας τράπεζας, ληστεία δοκίμασε να κάνει και ο Ρωμανός, αυτός όμως είναι ένας αγωνιστής και προσπάθησε να χτυπήσει την αστική εξουσία, αυτό τον κάνει πολιτικό κρατούμενο στα χέρια του κράτους. Δεν χρειάζεται κανείς να είναι αναρχικός ή να συμφωνεί σε σχέση με την αποτελεσματικότητα της πρακτικής και του πολιτικού σχεδίου για να θέτει τον εαυτό του δίπλα στο Ρωμανό. Η ίδια η πρακτική (η ληστεία τράπεζας) δεν είναι ούτε άγνωστη, ούτε ξένη στους επαναστάτες και υπάρχει μια πολύ μεγάλη συζήτηση σε πλούτο και ιστορία για το πότε και πώς χρησιμοποιείται. Η πιο επιτυχημένη ληστεία τράπεζας έτσι κι αλλιώς έγινε από τους πιο πετυχημένους, έως σήμερα, επαναστάτες της ιστορίας, τους μπολσεβίκους, οργανωμένη από ένα νεαρό με το κωδικό όνομα Στάλιν. Πριν κατηγορηθώ για άστοχες συγκρίσεις, δεν συγκρίνω ούτε γεγονότα ούτε πρόσωπα, αλλά όταν η προεπαναστατική λειτουργία των μπολσεβίκων στηρίχθηκε οικονομικά σε μια ληστεία τράπεζας, η λογική ότι οι ληστείες είναι πράξεις που κάνει το λούμπεν προλεταριάτο εχθρικές παντού και πάντα προς την πρωτοπορία είναι ξένες σε όσους έχουν αναφορά στην εργατική επανάσταση.

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης30 Νοεμβρίου 2014 – 11:12 μ.μ.
Φίλε ανώνυμε, η πολιτική του ιστολογίου είναι ότι δεν επιτρέπονται ανώνυμα (ανυπόγραφα) σχόλια. Οπότε σε παρακαλώ να δώσεις ένα ψευδώνυμο, το οποίο να χρησιμοποιείς σταθερά.

Ευχαριστώ.

Ανώνυμος1 Δεκεμβρίου 2014 – 1:14 μ.μ.
Με συγχωρείς αλλά γενικά δεν είμαι άνετος στη χρήση ψευδωνύμων, αλλά καταλαβαίνω τη λογική. Θα χρησιμοποιήσω λοιπόν το Μάκης Μ. το οποίο δεν είναι ψευδώνυμο αλλά νομίζω ικανοποιητικό.
Μάκης Μ.

modesto1 Δεκεμβρίου 2014 – 2:04 μ.μ.
δεν νομιζω να ειπε κανεις οτι τις κανουν μονο οι λουμπεν. φανταζομαι οτι και οι περισσοτεροι εδω ξερουν τα βασικα της ιστοριας.
απο οσο θυμαμαι, η κριτικη στεκοταν αλλου οσο αναφορα τις πραξεις του.
απο κει και περα η ομαδα αυτη εδειξε αξιοθαυμαστη πιστη στις ιδεες της και δεν εγινε θεατρο σαν κατι αλλες περιπτωσεις

Ανώνυμος1 Δεκεμβρίου 2014 – 8:12 μ.μ.
Υπάρχουν και σε αυτή τη σειρά σχολίων αυτοί που στηρίζουν αυτή την άποψη, εκτός και αν τα περί κατεστραμμένης προσωπικότητας σημαίνουν κάτι άλλο. Όσο για το τι ξέρει και τι όχι ο καθένας εδώ θα μου επιτρέψεις να πω ότι δεν με αφορά ιδιαιτέρως, ότι ανέφερα ήταν για να στηρίξω την άποψη μου και όχι για να κάνω μάθημα ιστορίας σε οποιονδήποτε. Η άποψη μου είναι μία, οι απεργοί πείνας είναι με τη μεριά του λαού, τους χρωστάμε την αλληλεγγύη μας με όποιον τρόπο νομίζει ο καθένας, απλή και δεν προσαρμόζεται στο περιβάλλον. Δεν έχω υποχρέωση, ούτε είχα σκοπό να απαντήσω συγκεκριμένα στην κριτική κάποιου, απλά αυτή η ομάδα αποτελείται από αναρχικούς που τώρα είναι πολιτικοί κρατούμενοι και είναι το ίδιο δικοί μας όσο αν ήταν κομμουνιστές, αριστεροί ανένταχτοι εργάτες ή ότι άλλο στα πλαίσια του λαϊκού κινήματος.
Μάκης Μ.

Απάντηση

Ανώνυμος1 Δεκεμβρίου 2014 – 3:13 μ.μ.
Η αριστερά ποτέ δε θεώρησε ως προϋπόθεση αλληλεγγύης την ιδεολογική ή πολιτική συμφωνία. Η αλληλεγγύης της, ακόμη και σε πρόσωπα προερχόμενα από διαφορετικούς χώρους, είχε σα πολιτικό κριτήριο τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και την αποκάλυψη της αστικής βαρβαρότητας .

Είναι χαρακτηριστική η στάση που κράτησε το κομμουνιστικό κίνημα απέναντι στη καταδίκη σε θάνατο των αναρχικών Σάκο και Βανζέτι. Στο 4ο Συνέδριό της, το 1922, η Κ.Διεθνής πήρε την απόφαση «Για βοήθεια στα θύματα της καπιταλιστικής καταπίεσης», που συμπεριελάμβανε και την υπόθεση Σάκο και Βανζέτι.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρωτοστατούσαν στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, στις 24 Οκτώβρη 1921 οργανώθηκε μια τεράστια διαδήλωση που ανάγκασε τη κυβέρνηση να περιφρουρήσει την αμερικανική πρεσβεία με 10.000 αστυνομικούς και 18.000 στρατιώτες.

Στις 23 Αυγούστου του 1927, μια μέρα μετά τη εκτέλεση των Σάκο και Βανζέτι, ο Ριζοσπάστης κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο : « Το έγκλημα συνετελέσθη. Ο Σάκκο και ο Βανζέττι εδολοφονήθησαν χθές. Αντίκρυσαν με καταπλήσσουσαν ψυχραιμίαν τον θάνατον. Εξέγερσις εις όλον τον κόσμον. Κολοσσιαίαι διαδηλώσεις».

Στη Σοβιετική Ένωση , ήδη από το 1928, το όνομά τους δόθηκε σε δρόμους, περιοχές, εργοστάσια και κολχόζ. Η αριστερά ποτέ δε θεώρησε ως προϋπόθεση αλληλεγγύης την ιδεολογική ή πολιτική συμφωνία. Η αλληλεγγύης της, ακόμη και σε πρόσωπα προερχόμενα από διαφορετικούς χώρους, είχε σα πολιτικό κριτήριο τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και την αποκάλυψη της αστικής βαρβαρότητας .

Είναι χαρακτηριστική η στάση που κράτησε το κομμουνιστικό κίνημα απέναντι στη καταδίκη σε θάνατο των αναρχικών Σάκο και Βανζέτι. Στο 4ο Συνέδριό της, το 1922, η Κ.Διεθνής πήρε την απόφαση «Για βοήθεια στα θύματα της καπιταλιστικής καταπίεσης», που συμπεριελάμβανε και την υπόθεση Σάκο και Βανζέτι.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρωτοστατούσαν στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, στις 24 Οκτώβρη 1921 οργανώθηκε μια τεράστια διαδήλωση που ανάγκασε τη κυβέρνηση να περιφρουρήσει την αμερικανική πρεσβεία με 10.000 αστυνομικούς και 18.000 στρατιώτες.

Στις 23 Αυγούστου του 1927, μια μέρα μετά τη εκτέλεση των Σάκο και Βανζέτι, ο Ριζοσπάστης κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο : « Το έγκλημα συνετελέσθη. Ο Σάκκο και ο Βανζέττι εδολοφονήθησαν χθές. Αντίκρυσαν με καταπλήσσουσαν ψυχραιμίαν τον θάνατον. Εξέγερσις εις όλον τον κόσμον. Κολοσσιαίαι διαδηλώσεις».

Στη Σοβιετική Ένωση , ήδη από το 1928, το όνομά τους δόθηκε σε δρόμους, περιοχές, εργοστάσια και κολχόζ. Η αριστερά ποτέ δε θεώρησε ως προϋπόθεση αλληλεγγύης την ιδεολογική ή πολιτική συμφωνία. Η αλληλεγγύης της, ακόμη και σε πρόσωπα προερχόμενα από διαφορετικούς χώρους, είχε σα πολιτικό κριτήριο τη διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και την αποκάλυψη της αστικής βαρβαρότητας .

Είναι χαρακτηριστική η στάση που κράτησε το κομμουνιστικό κίνημα απέναντι στη καταδίκη σε θάνατο των αναρχικών Σάκο και Βανζέτι. Στο 4ο Συνέδριό της, το 1922, η Κ.Διεθνής πήρε την απόφαση «Για βοήθεια στα θύματα της καπιταλιστικής καταπίεσης», που συμπεριελάμβανε και την υπόθεση Σάκο και Βανζέτι.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρωτοστατούσαν στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, στις 24 Οκτώβρη 1921 οργανώθηκε μια τεράστια διαδήλωση που ανάγκασε τη κυβέρνηση να περιφρουρήσει την αμερικανική πρεσβεία με 10.000 αστυνομικούς και 18.000 στρατιώτες.

Στις 23 Αυγούστου του 1927, μια μέρα μετά τη εκτέλεση των Σάκο και Βανζέτι, ο Ριζοσπάστης κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο : « Το έγκλημα συνετελέσθη. Ο Σάκκο και ο Βανζέττι εδολοφονήθησαν χθές. Αντίκρυσαν με καταπλήσσουσαν ψυχραιμίαν τον θάνατον. Εξέγερσις εις όλον τον κόσμον. Κολοσσιαίαι διαδηλώσεις».

Στη Σοβιετική Ένωση , ήδη από το 1928, το όνομά τους δόθηκε σε δρόμους, περιοχές, εργοστάσια και κολχόζ. https://www.google.gr/search?q=%CE%99%CE%A3%CE%9A%CE%A1%CE%91+%CE%A1%CE%A9%CE%9C%CE%91%CE%9D%CE%9F%CF%82&ie=utf-8&oe=utf-8&aq=t&rls=org.mozilla%3Ael%3Aofficial&client=firefox-a&channel=sb&gfe_rd=cr&ei=lmd8VJjFJYPN8gOF14HYCA Astakos

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης1 Δεκεμβρίου 2014 – 3:20 μ.μ.
Ευχαριστώ πολύ για την μασκαρεμένη (γιατί;) αρθρογραφία του κάστρου του Μπαναγιώτη (http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=18667:2014-11-29-09-31-08&catid=71:dr-kinitopoiisis&Itemid=278), αλλά δε θα πάρω, μου το απαγορεύουν οι απεργοί πείνας Ρωμανός, Μιχαηλίδης, Μπουρζούκος και Πολίτης βλέπεις. Τους κάθεται λέει στο στομάχι ο Μπαναγιώτης και η παρέα του:

Η άποψη που θέλει τους αγωνιστές βορά στα νύχια των κατασταλτικών μηχανισμών εσωτερικεύει την αντίληψη της ήττας στους κόλπους των ανατρεπτικών κύκλων. Είναι η αποδοχή μίας αντίληψης περιορισμού του πολέμου εναντίων των εχθρών της ελευθερίας, στα πλαίσια αποδοχής της αστικής κοινωνικής ηθικής και νομιμότητας. Και για να μην παραξηγούμαστε, η παραπάνω νύξη αφορά σε ανακοινώσεις τύπου ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ή Α.Κ., που συμβάλουν περισσότερο στο ρεφορμισμό παρά στη ριζοσπαστικοποίηση. Περιττό να αναφερθούμε σε δημοσιογράφους, το ΣΥΡΙΖΑ και λοιπά κομμάτια του συστήματος που με «φιλικές» ανακοινώσεις προς εμάς επιχειρούν να επαναπροσεγγίσουν όσες συνειδήσεις ξεκινούν να αποκλίνουν από τις νόρμες, εξυπηρετώντας έτσι τη σταθεροποίηση του καθεστώτος.
http://www.lamiareport.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=69183:h-epistoli-ton-4-tou-belbentou-ekshgoun-pos-tous-epiasan-ti-lene-gia-to-suriza&catid=38:2010-04-22-20-27-04&Itemid=68

Απάντηση

Τοτέμ (Μεταλλεργάτερ)1 Δεκεμβρίου 2014 – 7:23 μ.μ.
ftr
http://www.902.gr/eidisi/politiki/56367/sholio-toy-kke-gia-tin-arnisi-horigisis-ekpaideytikis-adeias-ston-n-romano

Απάντηση

Ανώνυμος2 Δεκεμβρίου 2014 – 1:55 π.μ.
Δεν ξέρω ρε φίλε Τοτέμ και λοιποί φίλοι, αλλά το σχόλιο του κόμματος μου φαίνεται “λίγο”… επικεντρώνεται στο σύμπτωμα (αφαίρεση δικαιώματος εκπαιδευτικής άδειας) και δεν μπαίνει στην ουσία της στάσης του κράτους απέναντι στον Ν. Ρωμανό.Συντάσσομαι ιδιαίτερα με την ηθική και πολιτική στάση του Αντώνη.

Atom

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης2 Δεκεμβρίου 2014 – 2:16 π.μ.
Sorry, δεν έχει κάποια ηθική υποχρέωση το ΚΚΕ για κάτι διαφορετικό από όσα είπε. Και στην τελική, δεν μετριούνται οι στάσεις με τα λόγια. Αλλιώς, θα πρεπε να κάνω τεμενάδες στο Τζιμάκο και το Λάκη. Που δεν θα κάνω καθόλου.

Τα ουσιώδη ζητήματα για το κόμμα είναι πολιτικά και δεν αφορούν την αλληλεγγύη ως τέτοια. Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια σ’ αυτή την κατεύθυνση–ίσα ίσα, μετρημένα χρειάζονται. Η πράξη μετράει.

Ποια είναι τα πολιτικά ζητήματα; Το ζήτημα της νομιμότητας και της νόμιμης δράσης. Τι περνάς και τι δεν περνάς ως μήνυμα στη δική σου βάση. Γιατί εργατική επανάσταση νόμιμη δεν υπάρχει. Ούτε εργατική επανάσταση σύμφωνη με τον ποινικό κώδικα. Εκεί θέλει λεπτούς χειρισμούς η επικοινωνία και προσοχή στις διατυπώσεις.

Αυτά.

Αντωνης2 Δεκεμβρίου 2014 – 2:19 π.μ.
Να το θέσω κωδικά; Εύκολο είναι να λες για μια μορφή παράνομης δράσης “την απορρίπτω”. Δεν θέλει κόπο. Το δύσκολο είναι όταν παρασυνηθίσεις να το λες εύκολα αυτό, τι ακριβώς εγκρίνεις, ανεξάρτητα απ’ το τι λες. Πόσο το χεις πραγματικά σκεφτεί αυτό και τα ζητήματα που θέτει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Πόσο έχεις αφομοιώσει την νομιμότητα, που φυσικά είναι εντελώς ασύμβατη με επαναστατικούς σκοπούς.

Τίποτα περισσότερο.

Απάντηση

Ανώνυμος2 Δεκεμβρίου 2014 – 10:12 μ.μ.
Το ΚΚΕ ούτως ή άλλως φροντίζει η δράση του να συμβαδίζει με τα λόγια του.Όταν γράφω “λίγο” εννοώ ποιοτικά όχι ποσοτικά.Δεν περιμένω βερμπαλισμούς αλληλεγγύης από το ΚΚΕ προς υποστήριξη του Ρωμανού και των πράξεών του ή της στάσης του.Αυτό το αφήνουμε για τους ψηφοθήρες του Σύριζα.Αλλά την κατάδειξη της βαρβαρότητας του αστικού κράτους προς τον Ρωμανό,ακόμα και με όρους αστικού δικαίου.Νομίζω αυτή είναι μια πολιτική στάση κατά του αστικού κράτους και όχι αλληλεγγύης προς τον δεύτερο.

Όσο για τη νόμιμη ή παράνομη δράση και τι θεωρείς ως τέτοια έχεις απόλυτο δίκιο.Εκεί τίθεται ένα ζήτημα.Οι αστοί ονόμαζαν τον Εμφύλιο Πόλεμο συμμοριτοπόλεμο λες και αντιμετώπιζαν την μαφία και
όχι τον απλό πλην ένοπλο λαό.Σαφέστατα είναι ανόμοια και σε ποιότητα και σε κλίμακα πράγματα οι ΣΠΦ και ο Εμφύλιος,αυτό όμως δεν εμπόδισε να εμπεριέχεται και στα δύο η έννοια της παρανομίας.Νομίζω λοιπόν ότι εκεί είναι η ειδοποιός διαφορά από παρανομία σε παρανομία:αν είναι ενταγμένη στο λαϊκό κίνημα και αν αποτελεί μέσο επίτευξης του σκοπού του λαϊκού αγώνα.

Η φράση που δίνει το στίγμα πάνω στο ζήτημα αυτό μέσα στο σχόλιο είναι: “Δε θεωρεί ότι οι ενέργειες αυτών των ανθρώπων έχουν σχέση με τους κοινωνικούς αγώνες και το λαϊκό κίνημα” Εδώ εννοεί ότι δεν είναι ενταγμένες στο κίνημα ή ότι είναι ξένες προς το κίνημα;Ιδού η απορία.Ξένες πάντως σίγουρα δεν είναι. Άλλωστε ο Λένιν με τον Στάλιν το κάναν το ριφιφί τους αλλά για να ενισχύσουν τον λαϊκό αγώνα. Υπάρχει ένα βιβλίο με τίτλο “Για την ατομική τρομοκρατία την βία και την επανάσταση” με κείμενα από Β.Λένιν, Ρ.Λούξεμπουργκ (η οποία πραγματεύεται την βία και την νομιμότητα) και Λ.Τρότσκι που βλέπω να το διαβάζω άμεσα.

Atom

Απάντηση
Απαντήσεις

Αντωνης2 Δεκεμβρίου 2014 – 10:29 μ.μ.
“Η φράση που δίνει το στίγμα πάνω στο ζήτημα αυτό μέσα στο σχόλιο είναι: “Δε θεωρεί ότι οι ενέργειες αυτών των ανθρώπων έχουν σχέση με τους κοινωνικούς αγώνες και το λαϊκό κίνημα” Εδώ εννοεί ότι δεν είναι ενταγμένες στο κίνημα ή ότι είναι ξένες προς το κίνημα;Ιδού η απορία.Ξένες πάντως σίγουρα δεν είναι.”

Επαναλαμβάνω σχόλιό μου επί της ουσίας:

Για τη δήλωση Γκιόκα:

“Δε θεωρεί ότι οι ενέργειες αυτών των ανθρώπων έχουν σχέση με τους κοινωνικούς αγώνες και το λαϊκό κίνημα.”

Ασφαλώς, αν αναφερόμαστε στην απόπειρα ληστείας, η συγκεκριμένη απόπειρα δεν είχε καμία σχέση με τους κοινωνικούς αγώνες και το λαϊκό κίνημα. Δεν θα μπορούσε να έχει διότι οι δράστες της δεν είναι ενταγμένοι στο λαϊκό κίνημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι το λαϊκό κίνημα νομοθετεί αντί του κράτους. Οι τακτικές του επιλογές δεν είναι νόμοι και δεν υποκαθιστούν νόμους. Νόμους έχει το αστικό κράτος και θα έχει η λαϊκή εξουσία. Το λαϊκό κίνημα δεν έχει νόμους και δεν κρίνει βάσει δικών του νόμων, έχει τακτική και στρατηγική και διαφωνεί ή συμφωνεί με την τακτική και στρατηγική άλλων χώρων.

Αυτά για να είμαστε σαφείς.
http://leninreloaded.blogspot.com/2014/12/21.html?showComment=1417467972069#c7763148429282311419

Αντωνης2 Δεκεμβρίου 2014 – 10:39 μ.μ.
Αν δεν το κατανοούν όλοι τι σημαίνει αυτό για επικλήσεις “νομιμότητας” ως κριτήριο κομ. στάσης, ας αναρωτηθούν: αν έλεγαν “Μα σύντροφοι, η επίθεση στον Αστυνομικό σταθμό Λιτοχώρου είναι παράνομη και ασύμβατη με την κομμουνιστική ηθική!” το 1946, σε ποια μεριά του εκτελεστικού αποσπάσματος του ΔΣΕ θα κατέληγαν; Από κει που κοιτάνε οι κάνες, ή απ’ την αντίθετη;

Αντωνης2 Δεκεμβρίου 2014 – 10:48 μ.μ.
Και για να μην υποθεσιολογώ, ορίστε οι θέσεις της ΙΕ της ΚΕ του ΚΚΕ για την ένοπλη πάλη. Ας τις μελετήσουν προσεκτικά κάποιοι.

Η ένοπλη εξέγερση για την εξουσία Ι

http://leninreloaded.blogspot.com/2013/11/i.html

Η ένοπλη εξέγερση για την εξουσία ΙΙ

http://leninreloaded.blogspot.com/2013/11/i_26.html

Αντωνης2 Δεκεμβρίου 2014 – 10:51 μ.μ.
“Στην αφετηρία της επαναστατικής διαδικασίας είναι αδύνατο να γνωρίζει το Κόμμα εκ των προτέρων και με ακρίβεια χιλιοστού ολόκληρη την πορεία, τις μορφές οργάνωσης και πάλης, την τελική κορύφωση και έκβαση της επανάστασης. Όμως αυτό που κρίνει την επαναστατικότητά του, τον ίδιο το χαρακτήρα του, είναι η ικανότητά του να προετοιμάζεται το ίδιο και η εργατική τάξη για την ένοπλη σύγκρουση.”

Έκδοση 2013.

Τώρα, τι προετοιμασία για την ένοπλη σύγκρουση κάνουν όσοι πλειοδοτούν του αστικού κράτους σε νομιμοφροσύνη, δεν ξέρω. Εγώ ξέρω τι λέει το κόμμα.

Αντωνης2 Δεκεμβρίου 2014 – 10:58 μ.μ.
Ομιλώντας για το οποίο:

Σε κίνδυνο η ζωή του κρατούμενου απεργού πείνας Νίκου Ρωμανού
http://www.902.gr/eidisi/koinonia/56445/se-kindyno-i-zoi-toy-kratoymenoy-apergoy-peinas-nikoy-romanoy#.VH4k3DsGS1Y.twitter

Ανώνυμος3 Δεκεμβρίου 2014 – 3:06 π.μ.
“Τώρα, τι προετοιμασία για την ένοπλη σύγκρουση κάνουν όσοι πλειοδοτούν του αστικού κράτους σε νομιμοφροσύνη, δεν ξέρω.”

Να μην ξεχνούν ότι η αστική νομιμότητα είναι η υπαγόρευση σε κανόνα της βίας αυτής της τάξης προς την εργατική τάξη που εκφράζεται μέσω του κράτους.Οπότε το να διαφωνούμε με την πράξη κάποιου ως μια πράξη έξω από το κίνημα είναι άλλο από το να συμφωνούμε με την άσκηση της αστικής βίας σε αυτόν, γιατί τότε ακυρώνουμε την ταξική πάλη την λαϊκή εξουσία ως αναίρεση της αστικής κλπ Και για έναν ακόμη λόγο, γιατί δεν θα μπορέσουμε παρά να συμφωνήσουμε όταν η νομιμότητα βαρέσει και την δικιά μας καμπούρα ως μέλη της εργατικής τάξης.

Atom

Αντωνης3 Δεκεμβρίου 2014 – 6:51 π.μ.
Οπότε το να διαφωνούμε με την πράξη κάποιου ως μια πράξη έξω από το κίνημα είναι άλλο από το να συμφωνούμε με την άσκηση της αστικής βίας σε αυτόν, γιατί τότε ακυρώνουμε την ταξική πάλη την λαϊκή εξουσία ως αναίρεση της αστικής κλπ

Τα Μ-Λ αυτονόητα, δηλαδή…

Advertisements
%d bloggers like this: